دانلود رمان ماتیک

درباره دختری که با پسری غزیبه به نام سامان چت میکنه و مادرش اصلا از این موضوع راضی نیست تا اینکه …

دانلود رمان ماتیک

دانلود رمان ماتیک

ادامه ...

به نام او از صدای
درب آپارتمان پریدم .
سریع تمام صفحاتی را که روی مانیتور کامپیوتر قدیمیم باز کرده بودم، حتی
صفحه چت PM با سامان را بستم. من به خوبی می دانستم که مادرم دوست ندارد من با پسرهای عجیب و غریب
با شناسنامه های ناشناخته که نمی دانستم اهل کجا هستند چت کنم. و چه هویت درستی داشته باشند چه نداشته باشند، او آن را دوست ندارد.
جلوی آینه ایستادم و دستی روی سر و موهایم کشیدم. انگار آثار چت با غریبه ها
در چهره ام نمایان بود و می ترسیدم مادرم به این دلیل از من انتقاد کند. ببخشید من
فراری بودم
در اتاقم را باز کردم و رفتم بیرون. مادر چادر را باز کرده بود و
چند کیسه کوچک را در یخچال جابجا می کرد.
پشت میز ناهارخوری قدیمی و کوچک نشستم. همه چیز خیلی تمیز و بی لک بود. حتی
در حالی که لیوان آب را به دهانش می برد به مادر گفت: سلام… خدا رحمت کند! چقدر
گرم است! الان که آخر فروردینه تابستون چی میشه… شونه ام رو با آه بالا انداختم
و به کابینت کنار یخچال نگاه کردم ببینم مامانم غذای آماده مثل چیپس و پفک خریده
تا پر کنه. شکم من با. نه! طبق معمول با نگاهی ناامید از آشپزخانه بیرون آمدم. مادر
هرگز طبق سلیقه من خرید نکرد. او یا شیر خرید یا سبزیجات! من
هیچ کدومشونو دوست نداشتم
سفره ای کهنه که رنگ های قرمز و نارنجی اش کمرنگ و سفید شده بود.
مادر پرسید: ناهار چی بپزم؟ با اکراه گفتم: دیروز که کلم و برنج خوردیم…
از درد تا صبح نخوابیدم!”
تا صبح یاد سامان افتادم حتما تا حالا برام پیغام گذاشته که چرا جوابش را ندادم چطور سامان.”
من او را دوست داشتم. همین چند ماه پیش عکسش را دیده بودم. همانطور که از عکسش مشخص بود پسری خوش تیپ و خوش تیپ بود. اما
هر بار که زنگ می‌زد، من از زنگ زدن طفره می‌رفتم. می
ترسیدم: شاید بیشتر از واکنش مادر و شاید …. از اینترنت متنفر بود.
چند ماه پیش دوستم لیدا شناسنامه سامان را به من داد تا با او چت کنم. او گفت که او پسر خوبی است
و مثل بقیه نتی ها تا سلام نکنی بی ادبیش رو پنهان نمیکنه و بی ادبه و میسازه
پیشنهادات نامناسب در کارش. نیست.
لیدا سامان را نخواست، چون تیپ و قیافه اش را دوست نداشت
آنقدر بلند بود که پول و پول نداشت! البته همه اینها فرض بود و به قول لیدا حرف های سامان
چیتان پیتانی را در چت بالا و پایین کرده بود، فقط یک حدس بود.
لیدا دختر شیک پوشی بود که دوست دختر عمویم بود. عمویم در محله سعادت آباد
کردنشین است و هر از گاهی با آنها رفت و آمد می کردیم. از همنشینی با پسرها می ترسیدم. یکی از
دلایل مهم حرف های مادرم و داستان هایی بود که درباره دخترانی که به سرقت می رفتند، قتل می شدند و تجاوز می کردند
و دلیل بزرگ دیگر چهره او بود. آنقدر زیبا نبودم که
تمام اعتماد به نفسم را در هم کوبید و تحت الشعاع قرار داد.
من دماغ عقابی داشتم و صورتم به پدرم کشیده شده بود، خدا رحمت کند. مادرم زنی زیبا و درشت اندام بود، اما
در ضمن حوصله
من کوچک و لاغر و گندمگون بودم. اون بینی استخوانی قوس دار وسط صورتم که
نورعلی نور بود!! می ترسیدم با پسری قرار بگذارم و به خاطر چهره ام مسخره شوم
و غرورم جریحه دار شود.
لیدا و شادی دختر خاله ام دخترای خوشگل و خوش پوش و به روز بودند.
و در بورس بودند. پسرهای دانشکده به آنها توجه داشتند و آنها را دوست داشتند،
اما به دلیل وضعیت مالی و فوت پدرم دانشگاه و درس خواندن را رها کرده بودم.
ضمن اینکه حوصله کنکور و درس خواندن را نداشتم . او به ما غذا می داد و مایحتاجمان را تامین می کرد،
دیگر روحیه درس خواندن نداشتم. در 23 سالگی خلاء بزرگی احساس کردم و این کار را نکردم
می دانم چرا باید اینقدر پشت همسالانم باشم.
زمستان سال 92 بود که لیدا را در یک مهمانی کوچک در خانه عمویم دیدم و او از لیدا خوشش می آمد که من درد می کشیدم،
دلم
را شکست و مرا تشویق کرد که با آیدی سامان چت کنم و به اصطلاح به او گردش بدهم! ! به قول لیدا: سامان چند ماه پیش از طریق یک شبکه اجتماعی با لیدا دوست شد و
. نمک ذخیره کرده بود تا
هر وقت لازم شد از آن استفاده کند.
او آن را دوست نداشت. چون مادرش به خاطر دست دادن و بازی خانم پدرش را طلاق داده بود و بعد
سالن زیبایی باز کرده بود و کارش رونق گرفته بود. لیدا هم خورد و لباس پوشید و رفت
پول مادرش را خرج کرده بود.
شادی تقریباً شبیه او بود: زیبا و دوست داشتنی. اما او برخلاف لیدا می خواست ازدواج کند
و مستقل شوند. خواستگاران زیادی داشت. اما آنها یا مطابق میل عمو و عمه نبودند. یا
بعضی از آنها پیر بودند یا اینکه بچه ها مادربزرگ و وابسته بودند.
دوست پسر فعلی شادی، زاوش، هم قصد ازدواج نداشت و جماعت را انتخاب کرد،
فقط دوستی بود و هیچ حساب دیگری روی او نبود. حرف را باز نکنید و به راحتی از زیر بار مسئولیت دوری کنید
.
گروهی را از انتخاب و سفر و خرید شیرینی بیهوده نجات دهید! او به آن پسرها افتخار می کرد.
که به پول پدرش علاقه داشت و از همان ابتدای دوستی با شادی شرط گذاشت که قصدش فقط برای
زندایی شهرزاد از دوستی آنها مطلع شوید. در ابتدای دوستی آنها شادی را تشویق کرد تا زاوش را متقاعد کند
که با او ازدواج کند اما بعداً مشخص شد که او مرد اهلی نیست و او
به ازدواج به عنوان پیوند بندگی و مسئولیت و تکرار و روزمرگی نگاه می کند، پای شادی نشست تا
رابطه اش را با او قطع کند و آن پسر خوش تیپ 30 ساله را به او هدیه دهد. اما برای خوشبختی سخت بود
!! خیلی سخت بود. برای هر دختری، دست کشیدن از یک عشق سه ساله، حتی اگر
بی ثمر باشد، مانند مردن و رها شدن در وادی تاریکی است. او خوشبختی را نمی خواست و نمی توانست. زاوش
جزئی از زندگیش بود و به این راحتی نیمی از وجودش را رها نمی کند. قرار دادن.
آن روز را خوب به خاطر دارم شادی از قائم باشک بازی های زاوش ناله می کرد و من هم
ساکت بودم و گاهی از نگرانی چیزی نشان نمی دادم، از ترس می گفتم.
به دختر خاله میگفتم !!
با پسرها دوست می شدم و بعد نارو می خوردم، قصه می گفتم. لیدا با انگشتان دراز و زیبایی ناخن های رنگ شده اش چشمان بیننده را خیره کرد و دور
فنجان قهوه اش چرخید و با اشاره ای خاص گفت: نیهال جون! یعنی الان دوست پسر نداری؟
با خنده گفتم: نه! من پسرها را دوست ندارم! یعنی نیادس نیست! من نمی توانم با آنها معاشرت کنم
… سخت است! میترسم… شادی با خنده گفت: شرمنده!یعنی چی میترسم؟گودزیلا؟یا
برق دارن؟
لیدا نگذاشت جواب شادی را بدهم: شادی! یک دقیقه ساکت باش!
? شادی با دلخوری یک برس به پهلویش زد: برو! خفه شو…تو دکتری؟ توچه
شادی با بغض گفت: حالا اگه دکتر بودی سر کچل من و خودت رو درمان میکردی!!
لیدا آرایش کرد و به چشمان درشتش برق زد: هی دکتر… ساکت میشی یا نه؟
لیدا دوباره گفت: سر کچل تو در ما دارو نمی خواهد. پر از آهک است! تو مغز نداری… دم اون
قلاب که نمیذاری بره… تعقیبش کن تا بمیری… همه دنیا و شخص من جمع میشن و بهت میگن
طرفت سروصدا داره گوش های شما نمی شنود! من وظیفه خود را می دانم … هیچکس را قبول نمی کنم ، چه
بخواهم
با آنها دوست باشم و چه با آنها ازدواج کنم
. برید: آره مرگ خودته! از زمانی که ارسلان خان
قلات را ترک کرد، مردها برادر شدند! نه؟
لیدا فنجان قهوه اش را به نعلبکی کوبید: آیا دوباره در مورد کوپن خود بیشتر صحبت کردید؟ به من بگو که من نگران این هستم
یه روز این جوک گولت نخوره و ببرمت خونه خالی و خودتو منفجر کنه… شادی قاری
.» لیدا پوزخند زد: «بله! از کجا میدونی که
بهت دست نزده؟ سه سال براش یه عمره…دیگه جذاب نمیشه…بالاخره یکی دوبار.”
که بهت گفت…
شادی با خوشحالی تکه های بیسکویت رو از سرش تکون داد: حالا گفت.. جنایت نکرد
…بالاخره هر عشقی به اینجا ختم می شود…به قول شما جذابیتی نمانده
!تنوع لازم است… داشتم به صحبت های دو تا با دهن باز و متعجب
خودم گفتم:یعنی این دوتا اینقدر با پسرا باز هستن یعنی من تنها کسی هستم که پشت سر آنها
هستم؟
مدتی گذشت تا اینکه صحبت و مشاجره شادی و دوستش تمام شد و فضای سه نفر ما آرام شد. بعد از چند دقیقه
صدایی از طبقه پایین شنیده شد: شادی! بیا این ظرف میوه رو ببر بالا… خشک شدی.
به اندازه کافی صحبت کردی! حداقل گلو صاف کن
… شادی اول رفت جلوی اینه چرخید و رژ لب زد. صورت سرخش را تازه کرد،
موهای بلند و قهوه ای اش را مرتب کرد، دو لقمه سخت روی لثه اش گرفت و بعد از پله ها دوید.
…نمیتونم باهاشون دوست بشم! می ترسم کاری کنم که مسخره ام کنند… لیدا خندید
لیدا پف کرد و گفت: خدایا ببین تو! انگار دوست پسرش اون پایین منتظرش باشه و خیلی مالش بده
و مراقبت از ظاهرش… بعد رو به من کرد: خوب کجا بودیم؟ آهی کشیدم: گفتم! من پسرها را زیاد دوست ندارم
: “تو اعتماد به نفس نداری!” نه؟ آیا به این دلیل است که این شادی برای آنها بسیار بال می زند
و شما از یکی از آنها می ترسید؟ آنها هم انسان های بزرگی هستند! فقط یه شیشه کوچیک دارن…
اگه صبور باشی و مشی داشته باشی درست میشه…
بعد یه نگاهی به صورتم انداخت و برای اینکه زیاد ناراحتم نکنه گفت:بیا ببین… نمیخوای
بینیتو عمل کنی؟” شاها! من یه دکتر خیلی خوب میشناسم… هان؟ دست و پایم را جمع کن
ناراحت شدم و سرم را انداختم پایین. این بدترین ضعفی بود که من و لیدا داشتم
مستقیماً دست او را روی آن گذاشته بود و فشار داد. میخواستم بگم: وقتی یه نفر عیبی پیدا میکنه که یکی
مستقیم ببینه باید بزنه؟ به صورتش بزنم؟ شاید پول ندارم
عمل کنم… شاید بهانه ای دارم… یا هزار دلیل مزخرف دیگر! چرا همه فکر می کنند
من نمی خواهم بینی ام را عمدا عمل کنم؟ چرا فکر نمی کنند که شاید وضعیت مالی ما بد است
؟ یا اصلاً مادرم نباید در این باغ باشد و نیازی به عمل بینی نداشته باشد!
ولی برعکس گفتم:نمیدونم…به این فکر نکرده بودم! لیدا بلافاصله گفت: ببین! من
یه دوست خوب نتی دارم…میخوای بهت معرفی کنم؟ اسمش سمانه است…وضعیت خانوادگی اش اینطور است
عادی ظاهرش بد نیست البته همه اینها یک حدس است چون من او را ندیده ام. او از من خوشش می آمد، اما از من خوشش نمی آمد. یعنی او نمی تواند وارد زندگی من شود و من با افراد عادی روبرو می شوم که
شرایط خانوادگی او را دوست ندارند. می خواهید آیدی اسکایپ او را بنویسید و با او چت کنید! ببینید چند نفر هستند
مرده ملاقات می کنم. شاید او را دوست داشته باشید و بعداً با هم قرار بگذارید. بالاخره باید از یه جای دیگه شروع کنی…
با تردید گفتم: خب… اسکایپ چیه؟ لیدا قهقهه زد: نهال تو چقدر ساده ای! این یک نرم افزار
مانند یاهو مسنجر است. یهو قدیمی شد…الان اسکایپ شد!
بگذار این خانم خوشبخت بیاید لپ تاپش را روشن کند، من به شما می گویم.
شادی با یک کاسه میوه که پرتقال های درشتش به بیننده برق زد وارد شد: چی؟ بالاخره
آن دوست صمیمی خود را به دختر عموی من تبدیل کردی؟ لیدا با حرص گفت: بی مزه است!
، با من حرف نزن! شادی قهقهه زد: نهال! نمیخوای با این پسر سر و کله بزنی؟ هان؟ گفتم:
نه! لیدا فقط میخواد اسکایپ رو بهم نشون بده…همین…
خندید و گفت:خیلی ​​خوبه…و بعد لپ تاپش رو روشن کرد و
روی آیکون آبی گوشه صفحه کلیک کردم. لیدا بلافاصله چند کلید را فشار داد و سپس پروفایلی را باز کرد.
و شروع کرد به مسخره کردنش
مرد جوانی با موهای مشکی کامل و عینک آفتابی ظاهر شد، فقط نیم تنه اش نمایان بود.
جذاب بود البته به نظر من وقتی عکسش روی دسکتاپ لود شد، هر دو با صدای بلند
گفتند: «یادداشت کن: سامان». 64 الف. گفتم این اسم است؟ 64 دیگه چی؟ شادی گفت:احمق!!
تولدش…متولد 64.یعنی 28سالشه…دوستش داری؟برم خواستگاری؟ و سپس آنها هر دو
دوباره هر دو خندیدند. با اخم گفتم:وقتی اینقدر مسخره ای من برم باهاش ​​دوست بشم عقلمو از دست دادم
شادی با انگشتش به سرم زد: نه! الاغت لعنت شده…خب چی شده؟بعدا من و لیدا
به یه چیز دیگه می خندیم…به قضیه تو چه کار داریم؟کجا می خوای همچین پسر خوشتیپی رو پیدا کنی
؟اگه می ترسی چند روز باهاش ​​چت کن و اگه دوستش نداری نادیده بگیرش!اگه دوست داری
شجره نامه اش رو بیرون بکش…بعد باهاش ​​قرار بذار ببین اون.همچین
قرار قرار نرو!شاید همه این عکسها و چیزهایی که لیدا در موردش میدونه دروغ باشه.اول
باهاش ​​حرف بزن بعد برو ببینش… باشه؟
هزینه اضافی است اما من آنقدر راه می رفتم و التماس می کردم که او قبول کرد.
سرمو تکون دادم و گفتم: باشه… فصل دوم
متاسفانه اینترنت در خانه وصل بود. مادرم استدلال می‌کرد که اینترنت به خانه ما نمی‌آید و
برای نصب مودم به منزل ما آمد، امکانات فوق العاده ای داشت!! داشت می خندید. روشن است! وقتی کامپیوتر فکس می شود
در منطقه ای تقریباً در حومه تهران زندگی می کرد. یا اینکه خدماتی که شرکت های اینترنتی در آن منطقه ارائه می کردند
بسیار خوب بود اما سرعت آن بسیار پایین بود. شادی گفت به خاطر گرانی و
سرعت پایینی است که از شرکت خریدیم. سرعت کمتر از 512 معنی نداره! داشتن یک کامپیوتر ذغالی
نیز یک دلیل اضافه بود و هر چند ساعت یکبار همه برنامه ها به هم می ریخت و مجبور می شدیم دوباره کامپیوتر را ریست کنیم. زمانی که
یکی از کارشناسان شرکت خدمات
. می خواست آن را دور بیندازد و یک جایی بشوید،
بهتر از این نمی شود.
بعد از چند هفته ناله و ناله مادرم از عمویم خواست کامپیوتر را بردارد و بردارد.
برای تعمیر. این یک هفته که منتظر اتصال به اسکایپ و
معرفی خودم به سامان بودم، مثل یک قرن گذشت. لیدا گفت از من به سامان گفته و
من را به او معرفی کرده است.
بالاخره کامپیوتر ارتقا یافته را به خانه آوردند و شادی به خانه ما آمد تا نحوه استفاده از نرم افزار را به من آموزش دهد
و برای من شناسه درست کند.
مادر طبق معمول خیلی خوشحال نبود. مادر تکنولوژی را دوست نداشت. خب حق با او بود این
زنهای پیچیده آنقدر در گوشش خوانده بودند که دختر فلانی و بهمنی
بعد او را کشتند زیرا مادرش از هر نوع تکنولوژی دفاعی می کرد و …
در غیاب او چت کنید سپس در یاهو مسنجر برای من ایمیل ساخت و آیدی خود و لیدا را در یاهو مسنجر به من اضافه کرد.
نوعی تکنولوژی! حتی موبایل! دایی چقدر با همسر و دخترش گشاده رو و روشنفکر بود و
اجازه می داد آزاد باشند و از همه امکاناتشان استفاده کنند، مادرم سختگیر بود و مدام
بهانه می گرفت که نمی تواند
بدون قوانین و محدودیت های نانوشته خودش و بدون داشتن مردی بالای سرمان مرا بزرگ کند. .
بعدازظهر در اتاقم را بستیم و به همراه شادی که نرم افزار اسکایپ را برای من نصب کرده بود یک آیدی درست کردیم و سپس سامان را راه اندازی کردیم. در آن زمان او آنجا نبود. شادی برایش پی ام فرستاد و من را به عنوان دوست معرفی کرد
. اسم من لیدا است و بقیه جزئیات.
سپس تمام مراحل را روی کاغذ نوشت تا در غیاب او به راحتی این کار را انجام دهم.
در نهایت به من یاد داد که می توانم وارد کدام چت روم های ایرانی شوم و
لذت ببرم.
آن روز انگار دنیا را به من دادند. روی ابرها راه می رفتم. چون می‌توانستم با دنیای
بیرون باشم، بدون اینکه چهره‌ام را به کسی نشان دهم، خوشحال بودم که
مثل همسالانم چند صباحی ارتباط برقرار کنم و خوشحال باشم. چند بار صورت شادی را بوسیدم و تشکر کردم. وقتی مادر
بدون هوا وارد اتاق شد، از صورتش فهمیدم که ممکن است اتفاق خاصی افتاده باشد. او با چشمانی اشک آلود نگاه کرد
و گفت: دخترا! ساکت شدی! چه خبره؟ شادی با لبخند و اعتماد به نفس گفت
: هیچی خاله جون! دارم برای نهال ایمیل میسازم تا نامه بنویسه و
برای دوستش عکس بفرست! مادر ابرویی بالا انداخت و گفت: نیازی نیست! چرا نهال باید نامه بنویسد؟ چی
در لحظه نیست! یا راهنماییم میکنی…یا تو بیمارستان یا همسایه کمک میکنی…بعضی وقتا دنبال رب میگردم
یعنی یه دختر با این و اون نامه بفرسته و عکس رد و بدل کنه؟ ناله کردم: مامان! باز
شروع کردی؟ پس ممنون اگه با کسی دوست نیستم از صبح تا شب تو این خونه چیکار کنم؟ تو
همسایه ای هستی که به این لیلا خانم تقدیم میکنی… من از تو خوشم نمیاد، چیکار کنم
؟ ?
مادر تشری گفت: بله! آره! مادربزرگ من در بازی غریبم! بیا ببرمت پیش این دختر لیلا خانم، کمی یاد بگیر
گلدوزی و دوخت از او … دامن و پیراهن در همان ماه می دوزد! اون یه منبع درآمد شده
…از اینجا و اونجا سفارش میگیره…چقدر دفعه بعد میبینی که واسه خودش خیاطی شده
و تو بیکار و بی شرمانه دنبال این “اینتر” میگردی، نمیدونم چی هستی! پایانی ندارم
… از خوشحالی غش کرد و خندید: وای خاله! از تو بعیده! خیاطی دیگه چیه…الان همه
موبایل دارن اینترنت دارن…نمیدونی چه لباسای قشنگی تو اینترنت پیدا میکنی…چه
موبایل های واقعی و قابل اعتمادی تو این سایت ها تبلیغ میکنن.. الان کی میره خیاطی؟ هرکی دنبال لباس مارک دار آنلاین سفارش میده… بعد چند تا سایت لباس باز کرد. و آن را به مادر نشان داد.
اما مرغ مادر همیشه یک پا داشت! او هرگز تسلیم نشد! هر وقت من یا بستگانم
حقایق را به او گفت، او آن را نمی پذیرد! اما کافی بود یک غریبه یا خانم های
مجتمع همین حرف را به او بزنند تا او بلافاصله قبول کند و به آن عمل کند.
او نمی خواست باور کند که دنیای امروز بزرگتر از دید اوست و عصر حجر به پایان رسیده
و همه چیز تغییر کرده است. نمی دانست فقط با یک سیم و یک آنتن می توان
به دنیای پر از اطلاعات و زندگی و در مورد هر موضوع اطلاعاتی وصل شد، هر چند نصف و نیمه به
اطلاعات پزشکی، آموزشی و …
در چند روز دیگه کار من شد اسکایپ بودن و سر زدن به سایت های مختلف به این امید
که سامان هم اونجا باشه و باهاش ​​حرف بزنم!
اما نه! شانس با من نبود و به نتیجه نمی رسید. ناامید بودم بعد از چند روز زنگ زدم شادی و
از او خواستم از لیدا بپرسد که آیا مرا سر کار رها کرده یا سامان از قفس پریده است! جواب
همون روز اومد: ماموریت سامان رفت… فعلا موجود نیست و به نت وصل نمیشه! وقتی پرسیدم
این اطلاعات جامع و کامل از کجا اومده شادی خیلی خونسرد گفت: لیدا و سامان دارن
با هم S بازی میکنن. شماره یکسانی دارند، پس با هم تماس نمی گیرند.
با شنيدن اين حرف، جا خوردم. این لیدا خیلی خودخواه بود. از خودم متنفر بودم
که به
او وابسته بودم. از اینکه یک انگل خودش را برای من فرستاده ناراحتم.
چون حالم بد بود چند روزی نمی خواستم چت کنم و اصلا
کامپیوتر نشدم. البته مامانم جایی نرفت و همیشه تو دلم بود و مدام منو چک میکرد که
.
کامپیوتر نشدم. البته مادرم جایی نمی رفت و همیشه در
. چاره ای نداشتم:
باید بین تنهایی مطلق و دوستی پنهانی با سامان یکی را انتخاب می کردم. البته راه دوم بهترین راه بود.
با مادرم رفته بودیم بقالی برای خرید گوجه و خیار. شیرین و دوست داشتنی بود و
از دیدن رنگ میوه های تازه و صیفی جات لذت می بردم که زمان را فراموش کرده بودم. مادر
سبزی خرید: نذری داشت و می خواست نان و پنیر درست کند و
امامزاده صالح بگیرد و پخش کند.
و من تا بعد از ناهار و یک خواب عمیق سراغ کامپیوترم نرفتم.
وقتی رسیدیم خونه، بعد از ظهر تمام ماجرای سامان و لیدا را فراموش کرد . بعد از ظهر خیلی خوابیدم و کامپیوتر را روشن کردم
و روی اسکایپ کلیک کردم. با تعجب دیدم پی ام سامان نوشت: سلام خانومی… خوبید؟ متاسفم،
دیر جواب دادم اتفاقی افتاد. به زور حروف روی صفحه کلید را پیدا کردم و تایپ کردم
: سلام. متشکرم. فک کردم شناسنامه شما معتبره… یه آیکون شکلک گذاشت و تایپ کرد: نه
عزیزم! چرا کار؟ سریع تایپ کردم: دوست دختر نداری؟ او نوشت: نه! اگر داشتم
پیش شما نمی آمدم. و بعد شکلک دیگری گذاشت. دوباره نوشتم: لیدا عمه ات رو نشونم داد
چرا تو نت دنبال کیس میگردی؟ آیا پرونده خوبی در اطراف ندارید؟ آیکون دوباره خندید
: نه! چون من زیاد کار می کنم و ماموریت های زیادی می روم، هیچ دختری دوست ندارد
پیش من بماند… دختران الان با هم فرق دارند، دوست دارند شریک زندگی شان برایشان خرج کند و همیشه با آنها باشد.
بیا و برود! اما من نه خرج می کنم و نه اهل بیرون رفتن! من اینطوری ریلکس ترم… حوصله ندارم
حوصله گیر کردن الکی رو ندارم. دوری و دوستی! حرص خوردم: چه خوب!
اینطوری… من راحت ترم… با کسی قرار نمی گذارم.
او به شوخی برایم نوشت: “پس ما با هم اختلاف داریم! منم همین احساس را دارم… لیدا در مورد تو به من گفت… من
آنقدر دختر بسته نبودم که متوجه نشدم چیزی اشتباه است. چطور ممکن است یک پسر
دوست دختر نداره و فقط نتی رو دوست داره؟” برای ارتباط با کسی؟
او آنجا نبود. به علاوه اگر لیدا در مورد او می پرسید، می گفتم: دوست نداشتم! و بس. سه روز بعد با سردی عجیبی از خواب بیدار شدم. مادرم صبحانه را روی میز گذاشته بود
یک یادداشت با این مضمون: من می روم به لیلا خانم کمک کنم… مهمان دارد. میخوای بیای اونجا؟ یادداشت را انداختم
آیا او از احساسات و نیازهای انسانی و مردانه دور بود؟ آیا او مشکلی داشت؟ هر چه فکر کردم نتیجه ای نگرفتم. با خودم گفتم: بمیر،
این لیدا را با این خواستگاری بگیر! اولا اون پسر عقب افتاده از آب اومد بیرون و حالا که
عقب افتاده… خدا رحمتش کنه…
بلافاصله پی ام را بستم و کامپیوتر را خاموش کردم. باید فراموشش می کردم هر چه بود و
کنار رفت و رفت سراغ قرص ها در یخچال. من استامینوفن پیدا کردم و
با آب خوردم.
سرم از افکار منفی منفجر شده بود. یک لقمه نان و پنیر برداشتم و گذاشتم در دهانم. به زور خودم را
روی آن یک لیوان چای بنوشم و دوباره به رختخوابم پناه بردم. یکی در گوشم می گفت: کامپیوترت را باز کن
ببین کسی پیام گذاشته یا نه. است؟ با اکراه روشنش کردم و اسکایپم را باز کردم.
با تعجب دیدم که سامان چندین پیام برایم گذاشته است.
نوشت:
_ نیستی؟ _کجایی دختر خوشگل؟ (نمی دانم این لیدا در مورد صورت من چه گفت
خوشگل چی گفت؟؟) _اوه بابا! دیگه تحویل نمیگیری؟ _از دست من ناراحتی؟- حداقل یکی
به من خبر بده که میای اینجا!! – جایی مسافرت نرفتی؟ – پس ما خوبیم و تو
سالم!
آخرین PM را که خواندم دلم لرزید. بدون فکر تایپ کردم: سلام… من اینجام. چند
روز مریض بودم…امشب 22 اردیبهشت میام…اگه اومدی حرف بزنیم…
فصل 3
سامان تایپ کرد: حالت چطوره؟
نوشتم: من جگر تو نیستم!
نوشت: پس تو کی هستی؟
تایپ کردم: هیچکس! چرا اینقدر به خیریه الکی میری؟
او نوشت: من؟ خوب! کار کن و سپس آیکون خنده را از آنهایی که در حال چرخش هستند به من داد.
دوباره نوشتم: واقعا دوست دختر نداری؟
? دوباره عصبانی شدم. پنجره را بستم و یاهو مسنجر را باز کردم. چت روم های ایرانی پر است.
او پاسخ داد: نه! آیا من دیوانه ام؟”
می خواستم بپرسم: پس می خواهی چه غلطی بکنی؟ خاک سرت اینه که میخوای با یکی باشی.
دوست من از من عکس بگیر و من براتون میفرستم
وقتی وارد شدم 20 پنجره با شناسه های مختلف برایم باز شد. چند دقیقه ای با تک تکشون چت کردم
ولی باز دلم به سمت سامان کشیده شد.
کاش بهش میگفتم چندتا عکس از خودش برام بفرست. شاید دروغ می گفت. شاید او فقط یک کلاهبردار بوده است. اما
لیدا چطور؟ لیدا که می گفت پسر معمولی و خوبی است! شاید…
گیج شده دوباره اسکایپ را باز کردم. چراغش هنوز روشن بود.
به او نوشتم: تو هستی؟
او نوشت: بله! چرا غیبت میکنی ناراحتی؟ چی؟
نوشتم: یه لحظه دی سی شدم. برام عکس میفرستی؟
برای چند لحظه سکوت حاکم شد. دوباره سوالم را تکرار کردم.
بعد از چند دقیقه نوشت: بله! امروز نه! فردا… هیچ تصویر درستی روی کامپیوتر شما وجود ندارد! بگم
بالاخره منصرف شدم و سوالی که چندین ماه ذهنمو درگیر کرده بود پرسیدم: تایپ کردم
با لیدا دوست هستی؟
چیزی ننوشت و دوباره سکوت کرد. دوباره نماد فکر را روی او گذاشتم.
باز هم چیزی نگفت.
با حرص تایپ کردم: اگه دوست هستی خوب بگو! من ناراحت نمی شوم! بالاخره ما
رابطه جدی نداریم. شاید لیدا را بیشتر دوست داشته باشید.
بعد از یک قرن!! جواب داد: نه!…
دوباره نوشتم: اگه خوشت نمیاد نگو!
دوباره سکوت شد…
وقتی خسته بودم و می خواستم پنجره را ببندم و دنبال کارم بروم، نوشت:
دوست نیستیم.
با هم آشنا شدیم و از عکس هایی که دوستش گرفته بود خوشم آمد، اما او دوست من است،
نشد. حتی چندین بار سعی کردم او را ببینم اما او اجازه نداد. من را پیچاندند! فقط یک شماره ایرانسل به من داد تا گاهی با او تماس بگیرم. چند بار زنگ زدم به ایرانسل ولی نگرفت. من هم نتوانستم ردیابی کنم!
من به آن جواب ندادم. خب حسودیم شد! چقدر بی پروا لیدا و رابطه اش با او و موش موش
اعمالش برایم می نوشت. در واقع این پسرها حیوانات شگفت انگیزی بودند … حتی از پشت نت ها هم مشخص بود که
چقدر می خندند!
برایم نوشت: ناراحتی؟
بازم جواب ندادم.
دوباره تایپ کرد: خب راستش را گفتم. دوست داری دروغ بشنوی؟ دروغ این بود که من و لیدا
هیچ رابطه ای با هم نداشتیم… دوست داری اینو بشنوی؟
نوشتم: نه…اصلا مهم نیست!
برایم نوشت: عکست را برای من بفرست، می خواهم صورتت را ببینم، لیدا چیز زیادی از تو به من نگفته است… می خواهم ببینم
مفید هستی یا نه! و سپس نماد خنده و شرم را گذاشت.
از شدت انفجار و عصبانیت نزدیک کامپیوتر جیغ زدم.
آیکون عصبانی را گذاشتم و سپس پنجره را بستم.
چت روم های ایرانی رو باز کردم و شروع کردم به چت کردن. باید مودب می بود که
دوباره با دختری اینطور رفتار نمی کرد. پسر بی ادب است!
انگار دیگه اینطور نبود! انگار هر چه سخت تر می شدم، مشتاق تر می شد.
دوباره نوشت: چرا اینقدر بی جا هستی؟ میخوای از من مراقبت کنی؟ خب…عیبی نداره…حالم خوبه!
هر شب به من پی ام می داد و من می خواندم و جواب نمی دادم. شاید من
از این بازی موش و گربه لذت می برد. هنوز عکسش را برایم نفرستاده بود و منتظر بودم ببینم این پسری است
که لیدا عکس پروفایلش را به من نشان داده است؟ یا نه!
…. اون شب که داشتم پی ام هاشو می خوندم بدون مقدمه شماره اش رو برام نوشت: 0938
یادم نبود و پی ام رو بستم.
اما بعد کنجکاو شدم. دوباره بازش کردم: نوشته بود: زنگ بزن… هر وقت دوست داشتی
… منتظرم!
بازم جواب ندادم.
از این ترفند استفاده کند.
بدون مسواک زدن روی تخت خزیدم که مادرم به آرامی در اتاقم را باز کرد و وارد شد: داری چیکار می کنی؟
دستم به سمت کیبورد رفت تا بنویسم: هستم… نکن… اما جلوی خودم را گرفتم. او دیگر نمی توانست
کار کند؟ چراغت روشن بود… سرم را روی بالش گذاشتم: مامان! زمان بر! من الان در رختخواب هستم
! نصف شب بیدار نمیشی؟
مادرم آهی کشید و در را بست و رفت. خیلی به کارهایش حسودی می کردم. انگار داشتم
جنایت می کردم.
***
صبح زود بیدار شدم تا به مادرم کمک کنم. چند زن همسایه می خواستند برای
استخاره به خانه ما بیایند
. استخاره کن
مادر داشت میوه ها را می شست و من با یک حوله کوچک خشکشان می کردم و در ظرف چینی می گذاشتم. مادر
غر می زد و از زمین و زمان شاکی بود.
یه مجتمع برید پیش لیلا خانم که از کمک مادرش در مهمان نوازی تشکر نکرد. به طور خلاصه، او
. چرا رفت و آمدش را کم کرد و به عمویش سر زد
برای خرید خانه بزرگتر تحت فشار است.
اصلا حوصله غرغرهای مادر را نداشتم. او همیشه ناراضی به نظر می رسید و روی زمین و زمان گیر کرده بود.
از لیلا خانمی که آن روز مهمان ما بود هم ناراحت بود
. و به اتاقم رفتم. مادر حواسش به خودش نبود. مدام در حال راه رفتن بود
و کارد و چنگال و کارد و چنگال قدیمی را چک می کرد. بالاخره
ما هیچ وقت مهمان نداشتیم. عمو و زندایی به ندرت به خانه ما می آمدند و به قول مادر ما را نمی دانستند که
بتوانیم رفت و آمد کنیم. خانواده پدرم که در شهر زندگی می کردند در زمان حیات پدرم از ما خبر نداشتند و
که پدرم دیگر در زندان نیست و 4 سال از مرگ او بر اثر سکته مغزی می گذشت.
قلبم مرده بود، ارتباط کاملا قطع شده بود. وقتی اسکایپ رو باز کردم بلافاصله از سامان پیغام اومد: “خوبی؟ از من خبر داری؟”
من جواب ندادم همان موقع تلفن خانه زنگ خورد و چند دقیقه بعد مادرم زنگ زد: نهال! بیا ببین
این شادی چی میگه… تعجب کردم: این وقت روز خوشبختی چه ربطی به من داشت؟ گوشی رو بردم تو
اتاقم و درو بستم. شادی به جای سلام داد زد: خاک بر سر نهال! بلند گفتم
: چه خبر؟ چرا جیغ میزنی؟
صدایش را پایین آورد: لیدا زنگ زد گفت چرا سامان را اذیت می کنی؟ سامان به لیدا اس زنگ زد و گفت
این دختره که به من معرفی کردی مشکل داره… زنگ نزدی؟
با عصبانیت گفتم: آره! یه سوال دارم…چی؟ لیدا خانم شما ضایعات خود را به ما معرفی می کند
! پسر معلوم نیست داره چیکار میکنه آیا فقط از طریق نت میشه با دخترا خوش گذشت؟ این
چه مسخره بازیه…اونا خودشونه!
نمی دانم! اما من به شکل خاصی به سامان وابسته شده بودم
شادی دوباره گفت: به خدا اینطور که تو فکر می کنی نیست. این دوتا با هم نیستن سامان هم
پسر خوبی است. نگهش دار توصیه من به شما این است که اگر مورد خوبی پیدا کردید این سیستم است…
زنگ بزنید بنده خدا! اگه حرفش درست بود برو ببینش…
اعتراض کردم اما آروم گفتم: یادت نمیاد؟ داشتی خودتو میکشتی
چند ماهه مشکلی پیش نمیاد…اگه شماره داد بهش زنگ بزن…باشه؟از دستش نده!
با دلخوری گفتم: حالا ببینیم چی میشه!من پسر لنگ نیستم…اینم دیگه چت نیست!
از همون اول داشتی خودتو میکشتی که نرمش ببینی؟گول نخوری؟حالا چطور شد ؟”
شادی دوباره گفت: نه بابا! اینطوری نیست. ما اول ترسوندیم که تو تله نیفتی ولی حالا
سریع رفتم جلوی آینه. به صورت بیضی و سبزم نگاه کردم. دو چشم سیاه مایل در قاب صورتم می خندیدند. از ابروهای مشکی و صافم خوشم اومد. گاهی دور از چشم مادرم
شادی با صدای بلند گفت: هر جور راحتی!! اصلا به من چه! این موضوع به من ربطی نداره
…هر غلطی میخوای بکن! و سپس تلفن را قطع کرد.
پسر بدی نبود. برای من هم جالب بود که او از طریق لیدا دنبال می شد و این یعنی
او هم به من فکر می کرد. وای!! خدای من! مانع بزرگی بر سر راهم بود… چه طور
اگر دوست نداشت و از من پرسید؟ اگر…
ابروهایم را بالا می‌بردم، اما همیشه صاف و پر بودند. بینی من! خداوند! کاش
من را خوش حالت تر می کردی… لب هایم معمولی و کوچک بودند و جذابیت خاصی نداشتند.
تنها نقطه مثبت صورتم چشم هایم بود که کج و سیاه بود
.
کاش میتونستم آرایش کنم چشمانم مشکی بود و مژه نداشتم، بنابراین نیازی به خط چشم نداشتم. لیدا
اما آرایش کردن چیز دیگری بود. شادی و لیدا خیلی آرایش کرده بودند و ابروهایشان مثل کاموا بود.
موهایش را هر روز به همان رنگ رنگ می کرد. شادی گفت آنقدر موهایش را سفید کرده
که می سوزد. اما لیدا اهمیتی نداد. هر وقت دیدمش همون رنگ بود. خوشم می آید ! چرا اینقدر مادر سنتی بود؟ کاش می توانستم کمی
. کاش فکر می کرد
مثل محمود آزادی داشته باشم. خواهر و برادر از نظر فکری اینقدر متفاوت و دو
قطبی متضاد هستند؟
مهمانان مادر آمدند و چون اسفند بود مادر با چای از آنها پذیرایی کرد.
من دو دستم را روی سرم گذاشتم و بلوز دامن کهنه ام را پوشیدم. من رنگ آبی را خیلی دوست داشتم. این تنها رنگی بود
که به صورت من می آمد. آمد.
از در اتاقم بیرون را نگاه کردم: چند زن مذهبی با مقنعه و مانتو و
روسری بلند روی مبل های مخملی مجلل ما نشسته بودند و با هم صحبت می کردند. لیلا خانم
هم با دخترش آمده بود. دخترش یک کت بلند پوشیده بود و او یک رنگ زیبا پوشیده بود و یک روسری نخی به سر داشت
و زیر گلویش گیره داشت.
خبر این بود که مادر استخاره می خواهد؟ اولین باری بود که مادر اینقدر محرمانه از کسی پرسید
.
لیلا خانم هرچقدر از خواستگارهای طاق و شریکش حرف می زد و نگه می داشت
به مادرم لاف می زد.
وارد پذیرایی شدم و با همه احوالپرسی کردم و گوشه ای نشستم. همان بانوی محجبه ای که می خواست
استخاره کند از همه خواست صلوات بفرستند و بعد دعایی خواند و
کتاب را یکی یکی برای همه باز کرد. خانم ها همگی از جواب استخاره راضی بودند. و وقتی جواب بله و سوره نور برای نعیمه دختر لیلا خانم بود
، هر دو به هم لبخند زدند.
در پایان وقتی همه تصمیم به رفتن گرفتند، مادر
خانم خطاب را نگه داشت و از او خواست که برای درخواستش دعا کند. گوشم تیز بود! چی
آیا او می خواست و مصری بود. در آستانه در آشپزخانه ایستادم و به آنها نگاه کردم. مادر بدون توجه به من
جلوی خانم خطابی در سالن کوچک روی زمین زانو زد و به دهان او خیره شد. خانم خطابی
ابتدا برخاست و وضو گرفت و سپس با سلام و صلوات کتاب را باز کرد.
برای اینکه زیاد جلب توجه نکنم پشت میز رو به آشپزخانه نشستم و منتظر شدم. خانم خطابی
کتاب را کمی بالا و پایین کرد و زیر لب ذکری گفت و لبخند زد: خیلی خب نرگس خانم…
خوب رسید… سوره نساء است. برات توضیح بدم؟
چشمان مادر برق زد و گفت: بیا… فقط آهسته تر…
خانم ختایی سرش را به گوش مادر نزدیک کرد و زمزمه کرد. هر چقدر هم که گوش دادم،
نمی فهمید چه می گویند داشتم از کنجکاوی و کنجکاوی می ترکیدم! مادر زیبا و چه راز 44 ساله من
ازش بپرسم چی شده اما می خواستم خودش در این مورد به من بگوید. غیرممکن بود که اتفاقی بیفتد
که هیچکس جز خانم خطابی نباید آن را بداند؟ حتی من که دخترش بود؟
مدتی طول کشید تا مادرم متوجه شد که من به فال گوش می دهم. برای همین با سر به من اشاره کرد
برو تو اتاقم. اما البته اطاعت نکردم و خود را مشغول نشان دادم.
و این بار چیزی نشنیدم من گیج شدم. من مادرم را با همه
سخت گیری هایش دوست داشتم… با وجود سنتی بودن و تفکراتمان
خانم خطابی خداحافظی کرد و رفت. لبخند محسوسی روی لبان مادر بود. چقدر من می خواستم
و او در این مورد به من نمی گفت. همیشه کمی. جالب ترین چیزها را برایم تعریف می کرد.
آن همه کنجکاوی و کنجکاوی را در خودم ریختم تا به موقع بیاید.
ربع چهارم
بانک خیلی شلوغ بود چه اشتباهی کرده بودم! کاش عابر بانک نزدیک مجتمع خراب نمی شد و تا میدان صادقیه نمی آمدم!
برق نداشتند. دستگاه بلیت کارت مادر را دزدیده بود و باید منتظر می ماندم تا آن را بگیرم چون خدا را
شکر می کنم که کارت ملی آن روز در کیفم بود تا
مبادا برای تحویل کارت از من دزدی کنند. من در راه نیاز به دستکش دارم. و داشتم پودر لباسشویی برای خانه می خریدم. هوا خیلی گرم بود
عرق کرده بود. میدان صادقیه هم شلوغ بود و من
در این فکر بودم که چطور با اتوبوس به خانه برسم.
پیرزنی از روی صندلی بلند شد و از خدا خواستم جایش را بگیرد تا من باشم.
دیگر ایستاده نیست در این بین چشمم به خیابانی افتاد که از پشت شیشه بانک مشخص بود. خداوند! داشتم چی میدیدم
؟ این مادر من بود؟ مثل یک رویا بود. می توانستم ببینم. چشمامو بستم و دوباره باز کردم. نه! او
بود… مادرم بود. او چادر مشکی تمیزی را که همیشه در مهمانی می پوشد، پوشیده بود. چقدر
زیبا شده بود بدن درازش زیر چادر کشیده شده بود. به نظر می رسید. چشمانش می خندید و لب هایش
بیشتر از همیشه قرمز شده بود. به سمتش برگشتم و با دقت نگاه کردم.
مردی قد بلند و میانسال با ریشی جذاب دنبالش می‌آمد. با احترام کنارش راه می رفتم
به زیر زمین رفت
بدانید که بخندید یا گریه کنید! انگار تمام قصر رویاهای من، مادرم، و تصوری که در مورد آن
داشتم، به یکباره فرو ریختند!
مادرم دوست پسر داشت؟ این خارج از کنترل من بود… پس بی دلیل نبود که
امروز صبح دوش گرفت و موهایش را خشک کرد. به من بگو
احمق چه
فکری می کند
. برای جشن دندان درآوردن نوه اش!
چقدر خوشحال شدم! من از دست داده بود. با صدای کودکی که برای بادکنکش که در بانک ترکید، گریه می کرد، مرا
از دریای افکارم بیرون کشید. چشمانم را چرخاندم تا دوباره آنها را ببینم.
همین که نگاهشون کردم توی یه رستوران سنتی بودم که چسبیده به بانک و
پله ها بود و سرم داغ بود
. پاهایم بسته بود
آنها یک مرد میانسال بودند؟ خدای من! چشمانم چه دید؟ پس چرا به من چیزی نگفت؟ آیا او می خواهد ازدواج کند؟ با چه کسی؟ با این مرد؟ خدا مواظب من باشه چقدر از شوهر ننه متنفر بودم. چقدر داستان های وحشتناک و بد در روزنامه ها در مورد آنها خواندم
. همیشه شنیده بودم: زنی که
دختر داشته باشد و ازدواج کند احمق است. چون شوهرش همیشه چشم بدی به دختر دارد و قتل و تجاوز
اتفاق افتاده است. چه داستان هایی در مورد کشته شدن شوهران به خاطر تجاوز جنسی نخوانده ام. سر من آسیب دیده.
باعث میشد چشمام بسوزه
خداوند! اگر بخواهد مادرم را از من جدا کند چه؟ اگر مادرم مرا ترک کند و با او زندگی کند چه؟
بعد من تنها چیکار کنم؟ اگر مرد است؟ اگر چشمی برای دیدن من نداشته باشد؟ اگر او نکند
اگر… اگر… من
با شماره من تماس گرفتم و به سمت پیشخوان رفتم و با دستان لرزان کارت را تحویل دادم و از بین آن جمعیت
از بین جمعیت فرار کردم. نفهمیدم چطور سوار اتوبوس شدم و به خانه رسیدم. دلم می خواست
جاده هیچ وقت تمام نشود و هرگز به خانه نخواهم رسید.
وای!! چقدر سخت بود…چقدر سخته یه دختر بفهمه مامانش مخفیانه
ازش دوست پسر یا ازدواج کرده…
میدونستم! می دونستم زندگیمون مثل قبل نمی مونه و بالاخره همه چیز یکدفعه به هم می ریزه
و من تنها می مونم. میدونستم به قول دایی مامان خوشگلم نباید تا این سن مجرد بمونه
و بالاخره یکی بیاد و با خودش ببره.
احساس وابستگی به مادرم در وجودم موج می زد. من با نظرات او مخالف بودم، اما با رفتن او شکستم و
پشتم خالی بود.
روی تختم دراز کشیدم و عرق کرده بودم. پاهایم را در شکمم مچاله کردم و سعی کردم بخوابم.
وقتی بیدار شدم همه جا تاریک بود. به آشپزخانه رفتم تا یک لیوان آب بخورم و
.
یادداشت مادرم روی در یخچال توجهم را جلب کرد: نهال جان! رفتم بیرون…
بعد از ظهر برمیگردم… غذا رو گاز بگیر. گرسنه نباش
رفتم سمت گاز. وقتی درب قابلمه را برداشتم، عطر استانبولی برنج مشامم را نوازش داد.
مهارت های آشپزی مادر بی نظیر بود. آیا از این به بعد می خواهد برای آن مرد غذا درست کند؟ چقدر احمقانه!
من اصلا نمیفهمم! او می تواند هر کاری که بخواهد انجام دهد. به من مربوط نیست! من بالای سرش تنها می مانم… بدتر از این است که اتفاق نیفتد.
یکی دو لقمه غذا گذاشتم تو دهنم و به زور قورت دادم. اشتها نداشتم رفتم سمت کامپیوترم و
اسکایپ رو باز کردم. از سامان پی ام گرفته بودم.
عکسشو برام فرستاد او همچنان همان بود. با پیراهن چهارخانه و عینک آفتابی ازش تشکر کردم
و نوشتم: عکس دیگه نداری؟ معلوم نیست چه شکلی هستی!
و بعد PM را بستم. در کمال تعجب خیلی سریع جواب را نوشت: علی سلام! خانم
ستاره! منظورم ستاره سهیل است… همین. من عکسی از شما ندارم… شما اول بفرستید بعد از
من عکس واضح بخواهید!
بی حوصله تایپ کردم: عکس ندارم…فعلا خداحافظ!
و سریع کامپیوتر رو خاموش کردم.
هرچقدر هم می خواستم نمی توانستم به مادرم فکر نکنم! افکارم به شدت با او درگیر بود. من می خواستم او را ببینم
و خودش در مورد آن به من بگوید.
سرم را روی میز کنار آشپزخانه گذاشتم و نفس عمیقی کشیدم. نمی دانم چند دقیقه گذشته بود که
صدای چرخش کلید در قفل را شنیدم. وقتی سرم را بلند کردم، چهره گلگون و خندان مادرم به
چشمم آمد. با دیدن من کمی گیج شد: سلام نهال جان! چرا اینجا خوابیدی؟ سرد
: نخوابیده بودم… داشتم فکر می کردم. کردم…
پرسید: فکر کردی؟… پودر خریدی؟ کی آمدی؟ فقط نگاهش کردم و جوابی ندادم.
بلند شدم نشستم جلوی تلویزیون و روشنش کردم.
مادرم با تعجب دنبالم آمد: حالت خوبه؟ مریض نیستی؟
با تکان دادن سرم جواب منفی دادم. از گوشه چشمم دیدم که به وضوح گیج و مضطرب به نظر می رسد
.
بعد از چند دقیقه صدای گرم شدن غذا به گوش رسید. توجهی نکردم و
کانال های تلویزیون را اینور و آن سو عوض کردم. من به شدت گرسنه بودم، اما نمی خواستم غذا بخورم. بعد از مدتی مادرم
با یک سینی غذا و یک کاسه ماست آمد بالای سرم و روی من گذاشت. روی میز جلوی پایم گذاشت و رفت. عطر خاصی به مشامش رسید. عطری تلخ و شاید مردانه که تا به حال استشمام نکرده بودم.
چقدر برایم عجیب شده بود. انگار این مادر من نبود. او زنی بود که نه با من فامیل بود و نه با من
تغییرات صورتش را باور می کردم. او به طرز عجیبی آرام شده بود.
.
زیاد بیدار نشدم من هم در تنهاییم غرق شدم و به برنامه مسابقه بی پایان تلویزیون نگاه کردم
.
صدایش که زیر لب آهنگ شادی می خواند، نامفهوم به گوش می رسید: مادرم عاشق بود
! خدای من!
بدون اینکه بدانم دارم چه کار می کنم لباس پوشیدم و با سرعت از پله های مجتمع پایین رفتم. دلم
می خواست تنها باشم و قدم بزنم…
هوای بعدازظهر در روزهای آخر فروردین خنک و مطبوع بود. اما استرس داشتم
اینکه به واقعیتی پی برده بودم که چندان خوشایند نبود و ممکن بود
، حالم را بد می کند.
با نگرانی آینده ام را تحت الشعاع قرار دهد: “کجا بودی، دلم رفته دختر!” حداقل قراره یه خبر بدی! معنی آن چیست؟
دستامو گذاشتم تو جیب کتم و شروع کردم به راه رفتن. آنقدر گیج شده بودم و راه می رفتم که
نفهمیدم کی شب شد. دوباره برگشتم و زنگ در را زدم.
… کی خواهد بود؟ جوابی نبود. باز کردن پنجره
آیا شما بی اطلاع هستید؟ جوابی به او ندادم و او را کنار زدم و به اتاقم پناه بردم.
کامپیوتر رو روشن کردم و اسکایپ رو باز کردم. نیاز داشتم با کسی صحبت کنم می خواستم
دردم را رها کنم تا کمی سبک شوم.
مادرم دوباره از من پرسید: گرسنه ای؟ شام میخوری؟ با خونسردی گفتم: نه! دوباره پرسید: اتفاقی افتاده؟ کسی که شانه بالا انداختم گفت
چیزی گفته؟
: نه! یه کم خسته شدم…مامان…فردا بهت میگم.
مادر حرفی نزد و بیرون رفت.
سامان اون موقع نبود. من آن را می دانستم. برایش پیغام گذاشتم: می خواهم با کسی صحبت کنم. صدای
بچه های مجتمع که جیغ میزدن و بازی میکردن روحم رو میگرفت. بستم
و روی تختم چمباتمه زدم. اصابت. خیلی گیج و عصبی بودم
دوباره پی ام هایم را چک کردم. سامان هنوز نیامده بود. صدای خنده ضعیفی از پذیرایی شنیدم.
رسید. خوب گوش دادم انگار مادر داشت آهسته با یکی صحبت می کرد. حتما با دوستش بوده
!
دوباره اسکایپم را چک کردم بالاخره شادی را دیدم.
سریع نوشتم: چطوری؟ چه خبر؟
نوشت: بد نیستم! خیلی خسته ام… تازه از سر کار اومدم… دارم میمیرم…
نوشتم: خسته نباشی…
هیجان زده بودم که هر چه زودتر موضوع را در پاکت برایش توضیح دهم.
تایپ کردم: یه سوال دارم… اون
تایپ کرد: خب…
نوشتم: اگه یه روز بفهمی یکی که خیلی دوسش داری داره ازدواج میکنه و
چیزی بهت نمیگه چیکار میکنی؟
چند لحظه سکوت کرد و جوابی نداد. دوباره پرسیدم: چی شده؟
?
نوشت: حالا چی شد؟ آیا دوست پسر شما ازدواج می کند؟
یک نماد خنده گذاشتم: نه بابا! مثلاً اگر مادرت مرده باشد و پدرت بخواهد زن بگیرد، چه کار می کنی؟
یه آیکون خنده گذاشت انگار خیالش راحت شد: نمی دونم! شاید خوشحال باشم! اما من غمگین تر خواهم بود
… زیرا ممکن است پدرم را از دست بدهم. برای دادن
نوشتم: اگر پدرت تو را نگه دارد و او را با یک زن در خیابان ببینی چه خواهی کرد؟
او نوشت: پدرم اشتباه می کند که بدون اجازه من دوست دختر می گیرد! و سپس آیکون قهقهه زد.
تایپ کردم: تنبل نباش! به او چه می گویید؟
تایپ کرد: اگه به ​​من نگفته و من دیدمشون، میرم مستقیم بهش میگم! دوباره پرسیدم: اینطور است؟ بسیار آسان؟
جواب داد: بله! بابا! همان چیست؟ عجیب نیست!
نوشتم: ممنون…
نوشت: چی شد الان؟ پدرت می خواهد زن بگیرد؟
جواب دادم: هنوز نه! ولی یه جورایی آره…
نوشت: پس عروسی گرفتیم! به پدرت که هنوز دلش جوانه… چند سالشه؟
مهمان داشت، آقا رضا هم آنجا بود. او مرا آنجا دید. دیگر نگذاشتند بروم. اشتباه من چیست؟
نوشتم: هیچی بابا! ولش کن…میخوام برم…خیلی خسته ام…تو برو استراحت کن…خداحافظ!
فصل پنجم
مادر با دستمال مچاله شده اشک از چشمانش پاک کرد: چاره ای نداشتم! باید زودتر جواب می دادم…
لیلا خانم او را… دوست شوهرش معرفی کرد. فکر نکن نخواستم بهت
بگم می خواستم، اما برایم سخت بود. .
خیلی سعی میکردم خودمو کنترل کنم ولی نتونستم و اشکم با فشار از گوشه چشمام سرازیر شد:
چرا زودتر بهم نگفتی مامان؟ چرا اجازه دادی با هم ببینمت؟
مادر آهسته گفت: گفتم شاید نتوانی کنار بیایی… نمی دانم… هنوز جدی نبود! این فقط یک پیشنهاد بود
. فقط لیلا خانم گفت همچین آدمی هست. آیا با او ازدواج می کنی؟ من هم گفتم نه! اما آن روز که
با دلخوری گفتم: بعد تو هم رفتی صیغه اش شدی؟ آره؟ مامان فین گفت :
دختر کدام صیغه است؟ اگر مفید بود،
ما که میکنیم صیغه چیه دختر حرف نزن اشکامو پاک کردم
و گفتم:خب اینجور مواقع صیغه میشی چرا همیشه میگی که هستی زشته
؟دوستت الان چندتا بچه داره؟زن دومش میشی؟
مادر سرش رو تکون داد و گفت:زن و بچه نداره. او هیچکس را ندارد… در مورد مردم محترمانه صحبت کن
دختر! همسرش چون بچه دار نمی شود از او جدا شده است! دنبال همسفر می گردد…
زیر لب گفتم. : آه… شریک من! پس اون دیگه نمیخواد شوهرت بشه؟ بهترین چیز برای ازدواج… احمق نباش
! مادر در حال هق هق گفت: با خودت چی زمزمه می کنی؟ به من فحش می دهی و فحش می دهی؟
سرم را به علامت منفی بلند کردم: نه! با خودم بودم شما چه می خواهید انجام دهید؟ بی گناه پرسیدم
: گفتم اگر سازمان ما بگوید ازدواج می کنیم.
: میخوای بری خونه اش زندگی کنی؟ با سرزنش گفت: نه! نه! کی آن حرف را زد؟ من میرم اینجا
منعم… اعتراض کردم: مادرم! تو که می تونی اینهمه ادعای دینت داشته باشی می خوای من و یه
مرد مجرد با هم تو یه خونه زندگی کنیم؟
مادر مثل اینکه تازه چیزی یادش آمده باشد گفت: نهال حرف میزنی! اگر با من ازدواج کند
، شما هم محرم می شود! گفتم: مطمئنی؟
ابرویی بالا انداخت: بیهوده حرف نزن! از خودم پرسیدم و خانم خطابی به من گفت!
با عصبانیت رفتم تو اتاقم و همون موقع گفتم: نگران نباش! برو… برو تنهام بگذار…
از اول بدبخت بودم… برو… و بعد در اتاق را به هم کوبیدم.
از صدای زنگ گوشی بیدار شدم. زنگ خورد و انگار مادر در خانه نبود که جواب بدهد.
دوباره قلبم شکست و اشکم سرازیر شد. این چه سرنوشتی بود؟ چرا مادرم قبل از من باید ازدواج می کرد
تا مجبور شود ما را تنها بگذارد؟ چرا مادرم زیبا و جوان بود؟ چرا پدرم مرد و ما را تنها گذاشت؟
تا مادرم تنها بماند و بعد برود ازدواج کند؟ چرا با این همه آینده به دنیا آمدم؟
یا باید بترسم و اسیر سرنوشت باشم و نتوانم تصمیم بگیرم و مدام با جریان آب از این طرف به آن طرف بروم و به تخته
سنگ های بزرگ بزنم و بشکنم؟
به ساعت نگاه کردم: 11 صبح چی بگم؟ ساعت 11 بود…
خمیازه کشیدم و بلند شدم. از جلوی آینه رد شدم و از گوشه چشمم دیدم دختری با
موهای سرش مانند برج ایفل از در اتاق بیرون می رود. خدا رو شکر
انگیزه ای نبود. من مجبور نبودم آنها را مرتب کنم!
گوشی را برداشتم و با صدای ناله ای گفتم: بله؟ مثل شادی در گوشی جیغ می کشد
: نهال! شما؟ گفتم: چرا داد میزنی؟ با هیجان گفت: ببین!
امروز صبح میرم ویلا زاوش. گفتم باهات میرم… مامان از لیدا خوشش نمیاد…اما قبولت میکنه. توجه
باشه سوت نزن!! چشمانم با تعجب از حدقه بیرون می زد: چی؟ با من؟ دیوانه ای؟ شادی دوباره تند و تند گفت: مرد باش نهال! یه بار بهت سرزنش کردم دیگه خودتو لوس نکن…یادت باشه
که ویلای زاوش تو مشا… فیروزکو… دوباره گفتم: اگه مامانم بفهمه چی؟ تو اسیر مادری
که می پرسد! شادی دوباره گفت: نه…باید دعا کنیم که نپرسه! خب کار دیگه ای نداری؟ رفتم…
زیر لب گفتم: خوش بگذره! و گوشی را قطع کردم.
ملت خوشحال!
یکی مثل مادرم که انگار در اوایل جوانی بود و آن روز معلوم نبود کجا رفته بود و مطمئن بودم که با دوستش است و یکی مثل این شادی جیغی که
می خواست با دوست پسرش به ویلا برود و تا بوق سگ در چمن باشد. خوش بگذره. یکی دیگر هم
مجبور شد کنار من بنشیند و برای تنهایی او سوگواری کند. او خورد.
بی حوصله تکه ای کیک از یخچال برداشتم و گاز گرفتم. شیرینی اش به دلم نشست.
انداختمش تو سبد لباسشویی و رفتم تو اتاقم. هوای اردیبهشت دلپذیر و سبک بود. پنجره را باز کردم
… آخرین امیدم کور شد. خوشحال. همیشه یک سفر و یک ماموریت بود. اصفهان
، مشهد، شیراز… همیشه گوشه زندان بودم.
و بویش را حس کردم. من این بو را خیلی دوست داشتم. بوی بهار و آسمان بود.
به سمت کامپیوتر کشیده شدم. وقتی اسکایپ را باز کردم، سامان به من پی ام داده بود: من
دو هفته است که ماموریت دارم. من دارم میرم اصفهان. کاری داری؟ به من زنگ بزن یا PM بزن آن روز را بخیر
، مادر دیر به خانه آمد. وقتی وارد خانه شد صورتش برق می زد.
پرسیدم چه خبر است خانم؟ او بدون توجه به کنایه من پاسخ داد:
دوباره پرسیدم: می خواهی چه کار کنی؟ مادر
هر چه خدا بخواهد. برایت بهترین ها را آرزو می کنم”… انگار می دانست از چه حرف می زنم و بدون
سوژه معنی تمام جملاتم را خواند.
چشم اشک آلود رفت: یعنی چی؟ چرا داری منو اذیت می کنی دختر؟ غیر از اینه که فضیلت آدم
هر چی هست باشه شک داری؟
شانه بالا انداختم: نه! فقط برای تو خوب است، دخترت را تنها بگذار و برو… حق توست!
حالت خوب…
مادر عصبانی شد: اینقدر مرا سرزنش نکن! اتفاق افتاد… اتفاق خوبی است… می دانید که من هم پیشنهادی نداشتم.
. من می توانم تصمیم بگیرم. بالاخره میری
دنبال زندگیت…شاید دیگه برای من پیش نیاد…دوم اینکه نمیتونم
تا آخر عمرم مجرد بمونم! من میتوانم؟
با تمسخر گفتم: نه! حیف است! باید از جوونیت استفاده کنی…
با عصبانیت گفت: از کی نهال مادرسالار شدی من چی برات تنگ شده بودم؟ 5 ساله
و من تو را بدون پدر بزرگ می کنم. با آن حقوق بخورید اگر خدا شما را ببخشد نمیرید. من
این خانه را چرخانده ام. چه کار دیگری باید انجام دهم که انجام ندادم؟ غذا آماده نبود
؟ از دست من ناراحتی؟
آهسته گفتم: نه! تو هیچ کاری نکردی…هیچی…فقط کاری که الان میخوای با من بکنی
از همه اینها بدتره! از صد نفرین و کتک بدتر است! من تنهایی را دوست ندارم…
مادر التماس کرد و گفت: من می روم خانه شما، کی می خواهد شما را تنها بگذارد؟ کی گفته تنها میشی؟ من
اینجا هستم! میبرمت با هم زندگی کنیم…
در حین گفتن این جمله بقیه حرف هایش را قورت داد. خودش هم می دانست که چنین چیزی ممکن است.
نه، و من نمی توانم با یک مرد غریب در یک خانه زندگی کنم. هر چه بود
با اعتقاداتش جور در نمی آمد و من به هیچ وجه راضی نمی شدم.
من فقط به او نگاه کردم. من چیزی نگفتم چقدر سخت بود تلاش من بی فایده بود. آی تی’
با اعتقاداتش وفق داده بود و مثل همیشه سرسخت بود و مرغش یک پا داشت، این بار هیچکس نتوانست مانع ازدواجش با
آن مرد شود. دارد.
انگار همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاده بود و سرنوشت
آن طور که می خواست ما را اسیر خود کرده بود.
صبح روز بعد جمعه بود و روز اتفاقات جدید بود. مادرم مرا از خواب بیدار کرد و
یک میز صبحانه مفصل برایم چید. انگیزه پیدا کرده بود. همه چیز از تمیزی برق می زد: حتی شکر سفید روی میز.
بعد از خوردن صبحانه با مادرم میز را جمع کردیم. منتظر بودم… میدونستم یه چیزی
تو گلوش مونده که میخواد بریزه بیرون. میدونستم قراره همه چیز خراب بشه دوش گرفتم و لباس تمیز پوشیدم. در راه بودند. بی دلیل مضطرب بودم. از سایه
هم از چیزهای روی دیوار می ترسیدم. انگار همه ی وسایل خونه بهم دهن کجی می داد.
ظهر بود که عموی شهرزاد و زندایی رسیدند. زندای بی حوصله و عصبی بود. دنبالم رفت تو
شادی به من چه گفت؟ سرم را به علامت مثبت تکان دادم: بله زندایی…با هم بودیم…اما
ظهر با دوستم به تهران برگشتم.
آشپزخانه: “دیشب هم خوشحال بودی؟” نگاهش کردم و ناگهان یاد
با صدای دایی به گپ و گفتمان پایان دادیم و از آشپزخانه بیرون آمدیم.
زندایی نفس عمیقی کشید و زیر لب گفت: نمی دونم چرا
تا نیمه شب بیرون موند! خدایا… چه حیف این دختر عقل و عقل ندارد! باباش بفهمه…
گفتم: زندایی… چیزی نشد! با دوستش بود. در ویلا…زندایی با شک از سر تا پا به من نگاه کرد
: در ویلا؟ آنجا چه کار می کردید؟ یادت نمیاد اهل ویلایی بودی…
با ناجوری گفتم:باشه…اولین بارم بود.راستش. من به چنین جاهایی تعلق ندارم. برای تفریح ​​رفتم ولی
خوشم نیومد و زود برگشتم.
به چشمان عمو نگاه کردم. خیلی شبیه مادرم بود. همون چشمای درشت و جذاب مشکی و همون
صورت گرد. با وجود اینکه موهایش در حال ریزش بود، باز هم ظاهر جذابی داشت.
روبرویش نشست عمو نفس عمیقی کشید و گفت: نهال چطوره؟ سرم را تکان دادم: ممنون…
دوباره پرسید: چه خبر؟ اوقات خوبی داری؟ لبخندی زدم: خیلی… منظورم رو فهمید و
نفس عمیقی کشید و گفت: میدونی نرگس میخواد ازدواج کنه؟
فقط سرم را به نشانه تایید تکان دادم. دوباره پرسید: برای آینده ات تصمیمی داری؟ شاید
منظورش این بوده که دوست پسری دارید که می خواهید با او ازدواج کنید؟ شانه هایم را بالا انداختم:
نه! فعلا نه… دستاشو جمع کرد و سرش رو آورد جلو: نرگس میگفت نمیخوای
باهاش ​​زندگی کنی… آره؟ گفتم: می خواهم! اما نمی تواند! بالاخره هم مادرم مؤمن است و هم طرفش… من
هم دارم عذاب می کشم.
عمویی که خلع سلاح شد و فهمید این بحث به نتیجه دلخواه نمی رسد، دوباره
پرسید: چیزی ندارد. برای مومن بودن نهال جان می تونی هفته ای چند روز پیش مادرت بروی یا این خانه را بفروشی و نزدیک مادرت خانه بخری.
با تمسخر پرسیدم: خانه مادرم الان کجاست؟ عمو مکثی کرد و گفت: شهرک غربی! خون
به صورتم هجوم آورد، داغ شده بودم. مامانم چه شانسی داشت!! دهکده المپیک کجا و شهرک غرب کجا؟ قسمت جالب
ماجرا این بود که من هنوز نمی دانستم دوست مادرم چه کار می کند و کجا زندگی می کند. ولی
همانطور که معلوم شد وضعیت مالی او خوب بود.
گفتم: عمو؟ به نظر شما در مجتمع اینجا خانه بدون سند چقدر می توان فروخت؟ این امکان وجود ندارد!
وقتی دایی حرف غیر منطقی بهش زد دست و پاهایش را جمع کرد و گفت: درسته…اما می توانی
کرایه خانه را بدهی…
دستم را در هوا تکان دادم: نه! نگران نباش…من اینجا زندگی میکنم.
مهم نیست… یه کاری براش انجام میدم.
و بعد عصبانی شدم دایی متفکرانه دستش را روی چانه اش گذاشت و گفت: آقا رضا با من صحبت کردند و قبول کردند که
خرج شما را بر عهده بگیرند. به هر حال، آن حقوق بخورید و نمرد زیرا شما را به جایی نمی رساند. مشکلی که
باید به او و مادرت می گفتی.
خندیدم: باشه…خیلی خرج نمیکنم. مثل اینکه داشت گوش می داد، مادر از اتاق خوابش بیرون آمد
و روبروی من ایستاد. انگار با من غریبه بود. من دیگر او را دوست نداشتم. خداوند! چرا این اتفاق افتاد؟
عموی متاثر حرفی نزد و صورت مادر منقبض شد: «اون بنده خدا رو وسط نذار! این قسمت است.”
به او که صاف و محکم رو به من ایستاده بود گفتم: «خدا لعنت کنه
این لیلا خانم که مثل خروس بی جا وارد شد و زندگی ما را به هم ریخت. او به من فکر نمی کرد که
من چگونه می خواهم.” آیا باید بدون مادرم زندگی کنم؟ آیا او خودش دختر ندارد؟ اگر شوهرش مرده بود باز هم می خواست
دخترش را رها کند و با دیگری برود؟
چه باید کرد ؟ دارم؟پوسم و بمیرم؟تنها باشم؟
با عصبانیت گفتم:حالا که تنها شدم.زندایی دخالت کرد:نهال!تنها نباش دختر!
این بود…بالاخره چی؟ خواست خدا بود منم یه زندگی میخوام دختر…پس فردا که رفتی
برو پیش مامانت زندگی کن بدبختی یعنی چی؟بالاخره باید یکی از سرت باشه.تنها هستی
در خانه. میخوای چیکار کنی؟ اگر … دایی قطع کرد: برو زنده، هر دو طرف باید راضی باشند که شهرزاد نیستند! باید
دوباره فکر کنی… یه فکر اساسی…
فوری گفتم: مثل اینکه همه چی خوبه و من تنها انگلم و تو باید از شر من خلاص بشی
؟ نه؟ الان کی قراره ازدواج کنی؟
مادر گفت: نگو! من نهال رو دوست دارم…تو یه تیکه جگرم هستی…خاطره اون خدایی
بیامرز…
به تمسخر نگاهش کردم و چیزی نگفتم.
عمویم بدون توجه به نگرانی مادرم پاسخ داد: نیمه شعبان…
لباس سفید مادر بدجوری پوشیده بود. از سر تا پا لباس سفید پوشیده بود. او یک عروس بود
! قبلا ازش متنفر بودم انگار دختر مامانم
از 14 سالگی جوراب شیشه ای پوشیده بود! انگار هنوز باکره بود… یا… نمی دونم! خلاصه اون
جوراب شیشه ای زنانه حالم رو خیلی بد کرد.
لیلا خانم و نومیه و شوهرش هم آمدند. تالار کوچکتر و تمیزتر بود و سفره عقد کوچکی
در فرورفتگی دیوار چیده شده بود. شادی هم با دایی و زندایی آمد. موهایش را اتو کرده بود
و روسری صورتی و سفیدش بیرون ریخته بود و یک تکه از آن را بافته و
از زیر شال گشادش بیرون آورده بود. آرایش غلیظش پر از سلیقه بود و کفش های پاشنه بلندش
انگار روحم را خراش می داد. آن روز به نظر می رسید همه چیز اعصابم را از بین می برد
و آن را نابود کرد. به زور مادرم و زندایی آمده بودم. هنوز حاج رضا نیامده بود و کمی دیر شده بود.
او
ناخواسته ذهنم به جلسه هفته گذشته کشیده شد: مادر اصرار داشت من را به دستشویی بفرستد تا زمانی که با او باشم
او و نامزدش بیرون بروند، من لباس پوشیده و مرتب هستم. دوست نداشتم
مردی را که مادرم از من دزدیده بود ببینم. اما همانطور که او اصرار کرد، می خواهد
قبل از هر کاری با من صحبت کند. صدایی آمد، مادر با هیجان گفت: آمد! بلند شو
با اکراه بلند شدم. استرس داشتم و خیلی دلم یه عشق جدید میخواست! مادر را از نزدیک می بینم.
وقتی در ساختمان را باز کردیم، با تصویر مگان نقره ای تمیزی که راننده اش
با لباس تیره پشت فرمان نشسته بود، متعجب شدم. چیزی در دلم بلند شد و قلبم شروع به تپیدن کرد. چقدر زود همه چیز اتفاق افتاده بود. همه
شرایط به نفع بود مادرم بود. جذابیت مردی که می خواست با او ازدواج کند
غیر قابل انکار بود! حتی تصویر محو شده اش هم جذاب و خاص بود.
هر دو به ماشین نزدیک شدند و در کمال تعجب حتی حوصله نکرد پیاده شود و
به من که برای اولین بار بود او را می دیدم سلام کند.
مادر در کنار دست راننده را باز کرد و به آرامی سوار ماشین شد و به من اشاره کرد که سوار شوم و
روی صندلی عقب نشستم و سلام کردم. صدای عمیق و عمیقی پاسخ داد:
هنوز اتو نشده بود. یک ساعت مچی شیک و دست های مودار مرا یاد کسی می انداخت. این یکی از شخصیت های اصلی بود
سلام…خوبی؟ صدایم لرزید: بام! برای لحظه ای گذرا، صورتش را در آینه دیدم:
ته ریش جذاب و ابروهای پر مشکی و ظاهری جذاب. او پیراهن آبی به تن داشت که
طبیعی بود! نظر من منفی بود… خیلی ساده و بی حوصله لباس پوشیده بودم.
از یک رمان بسیار معروف هوای خنک کولر ماشین تمام استرسم را از بین برده بود.
با خودم گفتم: حالت چطوره مادر؟
وارد رستورانی دنج در شمال غرب تهران شدیم.
یکی دو شمع بزرگ روی میزها بود. من قبلاً به چنین جایی نرفته بودم.
موسیقی ملایمی پخش می شد و خواننده با صدای دلنشینی که تا به حال نشنیده بودم می خواند. نخورده
موسیقی بود سر تا پا به خودم نگاه کردم تا ببینم برای آن مکان لباس پوشیده ام یا نه! خب…
چشم در چشم بودیم. خجالت کشیدم سرمو انداختم پایین
. این دختر من نهال است…
او جلو می رفت و من و مادرم پشت سرش بودیم. میزی را انتخاب کرد و پشت آن نشست و ما
حاج رضا گفتیم: بله… همانطور که سرش پایین بود… و بعد زیر لب چیزی گفت که من
نشنیدم. گارسون اومد منو گذاشت روی میز و رفت.
من می خواهم صحبت کنم. اما چیزی به ذهنم نمی رسید. انگار کل مغزم ریست شده بود. این بار حاج رضا جلو رفت: حالت چطوره؟ چه چیزی می خواهید؟ مادرم مرا جلوی من گذاشت. چه حرفه ای شده بود! ماشالا
لقب دختر یه پسر 7 ساله رو یدک میکشید!) من و نرگس خانم تصمیم گرفتیم با هم ازدواج کنیم.
آنقدر با دوست پسرش وقت گذرانده بود و به رستوران رفته بود که همه چیزش را از دست داده بود!
منو گرفتم و به لیست عجیب غذاها نگاه کردم. می دانستم چیزی
از گلویم پایین نمی رود، اما برای اینکه چیزی بخورم و طعم جدیدی بچشم،
غذای میگو سفارش دادم. مادر هم ماکارونی سفارش داد! کلاس چی شد!!
حاج رضا برای اینکه خودش را برای مادرش لوس کند، ماکارونی سفارش داد و پشت سرش گفت: «
نرگس خانم هر چه بگوید…
پس عشق یعنی همین؟ غذا خوردن با هم… گوش دادن به حرف عاشق و مطیع بودن؟ ”
نامزد مامانم شروع کرد به حرف زدن: دخترم… (تو دلم خندیدم به این حرف! به تو
میگن دختر مردی. قبل از ازدواج پنهانی اصرار داشتم یک سری اتفاقات را برایت روشن کنم.
شجاعانه پرسیدم: چه اتفاقاتی سرش را بلند نکرد
و در همان حال گفت: در مورد زندگی دسته جمعی… نرگس…
حرفش را تصحیح کرد: نرگس خانم! نمی خوام تنها بمونی… نمی خوام.
با ما زندگی کن اما عرف جامعه این را نمی پذیرد یعنی خدا را دوست نداری. .
یه سری بهانه هست که نمیشه گفت و نقل قول امروز و فردایی نیست. بالاخره هر چیزی قوانین خودش را دارد.
آهسته گفتم: پس میخوای مامانمو با خودت ببری؟ او را از من جدا کنی؟ او 23 سال است که مادر من است
… سرش را بلند کرد و با تعجب به من نگاه کرد. خب راست میگفتم! حق با من بود!
سینه اش را صاف کرد: نه! اینطوری نیست… مادرت جایگاهش را رزرو کرده، فقط کمی از تو دوری می کند.
به او گفتم می تواند هفته ای دو یا سه روز به شما سر بزند. به نظر من اشکالی ندارد
حرفش را قطع کن: چرا راستش را نمی گویی رضا؟
تو داری، پوشششون میدم…
با افتخار پرسیدم: شغلت چیست؟ خندید: من کارمند وزارت دارایی هستم… مادر با افتخار اسم
«رضا» را صدا زد و آنقدر شیرین گفت که حتی من که دخترش بودم هم دلم سوخت چه برسد به مخاطب
اصلی!! به خاطر این بود که می خواستند زود ازدواج کنند و بعد در خانه حاجا جان!تنها باش و دست از سرم بردار…اما تا کی؟
مادر ادامه داد: آقا رضا یکی از مدیران ارشد است. وزارت دارایی… مامانم
با کار دوست پسرش برام آشپزی می کرد!چه عالی
آقا رضا ادامه داد و با لبخند رو به مادرم کرد طوری که صدایش رنگ عشق به خود گرفت گفت:ای پدر !
نرگس جان…پست و مقام من مهم نیست…مهم…بقیش را گفت.
نخود مادر خندید و چادرش را روی سرش چید.
غذای ما را آوردند و من نتوانستم به آن دست بزنم. من فقط یکی دو لقمه را به زور پایین آوردم و فکر کردم
این کار را نکن، حالم خیلی بد است و حسادت می کنم.
هنگام صرف شام از من پرسید: چه کار می کنی؟ مادر می گوید دانشگاه نرفتی؟ سرم را تکان دادم
: نه! از درس خوشم نیومد!
دوباره پرسید: نمیخوای دوباره کنکور بدی؟ دوباره سرم را تکان دادم: نه! سرش را به نشانه تفاهم تکان داد
و گفت: خب…همه با هم فرق دارند… مادر با شوق گفت: نهال! آیا می توانید برای کنکور مطالعه کنید؟
شانه هایم را بالا انداختم: نه…گفتم دوست ندارم! مادر چه فکری کرد؟ یعنی باید
با پول حاج رضا به دانشگاه رفته ای؟ نه! امکانش نبود!
فقط یکی مثل او را داشتم که با من همدردی کند و بخواهد جبران کند. آنقدر عاقل بودم که
نمی خواستم چنین همدردی هایی را باور کنم یا بپذیرم.
داشتم با غذام بازی میکردم و اون آهنگ ملایم خواننده ناشناس باعث شد بد فکر کنم. مادر
و عمویم گفتند وقتی حاج رضا با مادر ازدواج کند چیزی جز محارم نخواهد بود. یعنی راحت میتونم
باهاشون زندگی کنم و شرعی مشکلی پیش نمیاد! اما مشکل اینجاست
که اینطور نبود. مشکل این بود که همانطور که حدس می زدم عشق مادرم دوست نداشت با آنها زندگی کنم
و آرامش و ازدواج آنها را به هم بزنم. در واقع او
در همان جلسه اول آب خالص را روی دست من ریخت!
دوما من نمی خواستم با اون دوتا زندگی کنم! چه می توانم بگویم؟ من
بین زن و مردی باشم که علیرغم سن و سالشان می خواهند
نقش تازه عروس و داماد را بازی می کنم و باید مدام نگران باشم و مراقب باشم که با آنها برخورد نکنم و رابطه آنها را نادیده بگیرم.
نگاه هایی که آن شب سر میز شام بین مادرم و مادرم رد و بدل شد، مرا تحت تأثیر قرار داد. شاید من هم حسودی می کردم. بالاخره
من هم در اوج جوانی بودم و می خواستم خاطره ای
یا حداقل ارتباط عاطفی با یکی داشته باشم. من وابسته هستم اما گویا مادرم زودتر از من دست به کار شده بود
و گوی سبقت را از من ربوده بود.
هر دو با اشتها غذای خود را تمام کردند و پس از پرداخت صورت حساب رستوران را ترک کردند.
از گرسنگی می‌مردم، اما نمی‌خواستم دو سه لقمه بیشتر بخورم.
وقتی توی ماشین تمیز حاج رضا نشستیم، مادر چادرش را روی دوشش گذاشت. این
برایش بعید بود چادرش را به هیچ عنوان روی دوش نمی گذاشت، اما معلوم بود که می خواهد
تا جایی که می تواند راضی کند.
نفسم را بیرون دادم و به منظره شب خیره شدم. چراغ های بزرگراه روشن بود و بزرگراه
ساکت بود. نزدیک نیمه شعبان بود و همه چیز رو به پایان بود.
از ماشین که پیاده شدیم بعد از خداحافظی به سمت درب ساختمان چرخیدم. متوجه شدم
مادرم هنوز بیرون نیامده است. سایه هایشان را می دیدم.
که دستش را گرفته بود حاج رضا برایش دست داد. دلم شکست و شرمنده شدم.
و کفش هایم را با سرعت کم برداشتم
لباسامو در آوردم و رفتم تو تخت .
خدای من! چقدر تنها بودم…
تایپ کردم: سامان؟؟
او نوشت: جان دلم…
سخنان او به طرز عجیبی مرا تحت تأثیر قرار داد. چقدر تو اون موقعیت به زبان قشنگ نیاز داشتم.”
نوشتم: خوش اومدی!
تایپ کرد: چه لذتی! بالاخره از دستمون گرفتی!!
جواب دادم: دیگه اذیتم نکن… خیلی ناراحتم امشب…
نوشت:چرا عزیزم؟تایپ کردم:پدرم داره زن میگیره…خیلی تنها میشم…
جواب داد:آخه!صد بار بهت شماره دادم گفتم زنگ بزن و بیا حرف بزنیم تو نازی!حالا
تنها ببوس!
ناراحت شدم:چقدر بی ملاحظه و احمقی!
تایپ کرد:وای!راست میگم!اینقدر بده تا از چنگت بپرم…
من نوشت: خوب بپر…چه کسی جلوی تو را می گیرد…
پاسخ داد: من می روم! من می پرم! دختر جان! چرا اینقدر بسته ای؟ بگذار صدایت را بشنوم
به ساعت نگاه کردم: ساعت 10 شب را نشان می داد.
مشکلش چیه؟ مردم دنیا را ترک می کنند و صد رفیق و رفیق دارند، ما هنوز پای تلفن و
زنگ زکات هستیم! ما موندیم…خدا رو شکر که طرف ما هم عصبیه…ببازه…زنگ نمیزنه…
بازم ناراحت شدم:چرا اینطوری حرف میزنی؟ یک زن؟ بی ادب! بی ادب! من اصلا نمیتونم بهت آسیب برسونم
… اعصابمو خرد کردی …
… برام نوشت : از پشت تور نمیتونم بهت صدمه بزنم ! آیا می خواهید با من تماس بگیرید: 0938 من
بلافاصله پی ام را بستم و کامپیوتر را خاموش کردم و خاموش کردم.
پسر دیوانه!
به پذیرایی رفتم و گوشی را برداشتم و شماره اتاق شادی را گرفتم
.
خوشبختانه در خانه بود. پشت تلفن گفت: بله؟ جواب دادم: سلام… نهال هستم! خندید: چطوری؟ گفتم:
من خوبم… تو خوبی؟ پاسخ داد: اگر حالم خوب نیست چه کنم؟ گفتم: انگار داره خوش می گذره با
صدای بلند بهت خندید: حالم چطوره؟ تو نبودی… چه شبی بود!
چشمام از تعجب پشت گوشی گرد شد: یعنی چی؟ صدایش را پایین آورد: وای؟ تو چقدر خنگی! با زاوش بودم…
میدونستم همون لحظه صورتم مثل علامت تعجب شد: باهاش ​​جدی بودی؟ شادی
دوباره خندید: پس من پیش خاله ام بودم؟ دسته جمعی رفته بودیم…البته 4 نفر بیشتر نبودیم…دوستم زاوش
با دوست دخترش اومده بود…خالی بود! تا جایی که میشد خوردیم و لذت بردیم…
دلم لرزید: شب قبل از زاوش خوابیدی؟ قهقهه ای زد و بعد صدایش را پایین آورد: پس چی! باید می رفتم باغ و زیر درخت گیلاس می خوابیدم که نوک انگشتم بهش نخورد
!
با تردید گفتم: چی بگم خب…
با اینکه خیلی دوست داشتم برخلاف اعتقادات مادرم شنا کنم اما اینجوری هم بی پروا هستم.
من ترسیده بودم. دوست نداشتم خوشحال باشم کار او برای من مایه تعجب و نگرانی بود.
دوباره ادامه داد: من زاوش رو دوست دارم…خیلی دوستم داره…فقط نمیتونه ازدواج کنه! همان عشق
و عشق همه چیز را حل می کند. همه را به هم نزدیک می کند… و بعد بیهوش شد و دوباره خندید.
که می خواستم بگویم: به آب بخند! ولی به جایش گفتم: شادی چرا اینقدر بی باکی…اگه ول کنه
چی؟ شادی با لاقیدی گفت: برو… من لذت بردم و پشیمان نیستم… تو
جای من نهال نیستی! وقتی کسی رو دوست داری هیچوقت بهش فکر نمیکنی! رابطه ها الان
پایانی نداره…وقتی واردشون میشی باید همه چی رو به بدنت بمالی…بعد مکثی کرد و ادامه داد:”بهتره به خودت سخت
و ریاضت نکشی و حالتت رو حفظ کنی…حالا چه خبر است؟”
کاری کردی؟
گفتم: چه عجب! تو هم اجازه دادی من حرف بزنم…
گفتم: چه عجب! گذاشتی منم حرف بزنم… چیز خاصی نبود!فقط خواستم یه چیزی بهت بگم…
پرسید:بگو!زودتر!من میرم بیرون…
گفتم داخل سورپرایز: این وقت شب؟
با عجله گفت: آره… فرحزاد با بچه ها حرف میزنیم… شمردم
و گفتم: سامان خیلی وقته به من شماره داد، نه. بدانید چه باید بکنید! نمیتونم
با شماره خونه اش تماس بگیرم…خیلی بد!
شادی آهسته جواب داد: خب زنگ بزن! نمیخوای باهاش ​​دوست بشی؟
من و کنعان گفتیم: نه اونقدرا… ولی من بدم نمیاد… قرار بود نتی بشیم
اسم اینو کار ما نبود..
با تمسخر گفت: پس نگران نباش این!” چند وقته که دری وری بهت گفته؟ دمش
از فرش بلندتر شده؟ گفتم: نه! پسر بدی نیست…
گفت: خوب وقتی مطمئن شدی ایرانسل بخر. ،
گفتم: تو خوشه های دل داری! موبایل من کجا بود؟
با حرص گفت: ببین چجوری وقتمو میگیری!! داشتم آرایش میکردم… وسط آرایش زنگ
زدی وسط گریم! الان زاوش داره یاد میگیره هنگ کردن!
با کنجکاوی پرسیدم زندایی اجازه می دهد دوباره با او بیرون بروی؟
خندید: مامان خونه نیست! او با بابا است! فردا صبح برمیگردم!
با خودم گفتم: چه خوب…همیشه همه چیز برایش آماده است
!
ضربه ای به بلندگو زد: ببین! خانه ات کجاست؟ وگرنه من یه گوشی قدیمی دارم میومدیم
بهت…یه لحظه صبر کن…و بعد صدای دینگ دینگ موبایلش بلند شد:سلام! زاوی! شما کجا هستید؟
کی میرسی؟… ببین من امشب میخوام برم دهکده المپیک… یه کم کار دارم…
اول بریم اونجا… نه! حالا… من را ببر… من باید کارم را انجام دهم! میخوام گوشیمو بدم به پسرخاله ام… باشه! قربون داری
… اومدی زنگ بزن!
به حرفش خندیدم: کرگدن دیگه چیه؟
اون هم خندید: خب پوستش انقدر کلفته که هر کاری بکنی سر جای خودش میمونه!! نه
سپس به من گفت: شنیدی؟ من امشب میام اونجا… فردا صبح این دکه روزنامه فروشی رو ترک کن.
دختر عمویش را داشت.
ایرانسلم را بخر و دور بریز! به این مرد کرگدن زنگ بزن ببین چی میگه!
دونه، تو چه هدیه ای! نیم ساعت و 45 دقیقه دیگه اونجا هستیم…فعلا!» و بعد تلفن را قطع کرد
.
من یک نفس راحت کشیدم. خوشحال نبود که چنین روحیه کمک به دیگران و مراقبت از او داشت
وقتی صدای زنگ را شنیدم بدون معطلی بیرون دویدم. در حالی که از حمام بیرون می رفت
، مادرم پرسید: “کجا؟ این وقت شب؟” گفتم: شادی با من کاری داره؟ ابروهای مادر بالا رفت:
با تو کاری می کنه؟ آیا این کار می کند؟ جوابش را ندادم و رفتم پایین. شادی از SUV زاوش پیاده شد که اسمش را نمی دانستم. جلو رفتم و سلام کردم. زاوش سری تکون داد
و لبخند زد. مرد خوش تیپی بود! یکی از انواعی که انواع
خط ریش آنها پوشیده نیست و
موهایشان همیشه مرتب و مرتب است. او تزئین شده است. با ژست خاصی پشت فرمان نشسته بود. تیپ مردانه ای داشت اما
نه آنقدر که خوشحالی خودش را برایش تکه تکه می کرد و انواع و اقسام دلایل را برایش می آورد! اگر
خوشحال بودم که گفت آدم ادامه دادنی نیست و می خواهد دوست نیمه راه باشد،
هدیه اش را به او می دادم تا ملاقات کنم.
اما خب…من به زیبایی جوی نبودم، دوستی مثل زاوش نداشتم و آنقدر عاشق یکی نبودم
که بخواهم گوهر وجودم را به او بدهم و همه چیز را هدر دهم.
شادی یه گوشی کوچولو به سمتم گرفت و گفت:بیا…این مارک نوکیاست…
کار باهاش ​​راحته.تو اینجوری روشنش کن سیم کارتم مال تو.اگه ایرانسل خریدی باید فعال کنی. حالا
روی کارتت نوشته شده!” سیم کارت بخر،
تشکر کردم و گفتم: ممنون، اگر به مشکلی برسم با شما تماس می گیرم.
خندید و دستش را جلو آورد تا با من دست بدهد.
دستش را فشردم و گفتم: جبران می کنم. خندید: نمیخوای بابا! من هرجا بخوای گیر نمیارم
کمکم کن و بعد سریع سوار ماشین زاوش شد و هر دو دست تکون دادند.
گوشی رو گذاشتم تو جیبم و از پله ها بالا رفتم. مادر
جلوی درب آپارتمان منتظر بود. به محض اینکه رسیدم پرسید: چه خبر؟ خوشبختی چه می کرد
در این وقت شب با شما؟ گفتم: هیچی!! داشت از اینجا رد می شد آدرس رو پرسید… و بعد به دروغ احمقانه ای
که گفته بودم خندیدم. مادر با تردید ابروهایش را بالا انداخت: راست می گویی!!
من تو را ناامید نمی کنم. الان سرم شلوغه وگرنه….و بعدش
تو اتاقش ناپدید شد
. همونجا جواب داد: بس کن نهال!!! بس کن! اینقدر مسخره نکن!! تو نمیتونی مسیر رو از دست بدی… بذار همه چی
تموم بشه اونوقت میدونم با تو!!
لبخندی زدم و چیزی نگفتم. همانطور که شادی به من یاد داده بود موبایل را باز کردم. فردا صبح باید سیم کارت می خریدم که
و کار را تمام می کردم.
صبح زود از خانه بیرون زدم بدون اینکه به مادرم بگویم. جلوی میدان تره بار یک غرفه روزنامه بود. سریع
به مغازه دار گفتم: سیم کارت ایرانسل می خوام
. پول را شمردم.
پرسید: فقط دو تومان می گیرد. آیا می خواهید برای آن هزینه بخرید؟
سری تکون دادم و 5 تومن شارژ خریدم. وقتی به خانه رسیدم، مادرم یادداشتی روی میز گذاشت
و رفت. حتما با حاج رضا برای خرید انگشتر رفته!! بالاخره بچه ها یک آرزو داشتند!!
هر چه تلاش کردم موبایل را رها کردم. و بعد سعی کردم شماره بگیرم.
شماره سامان را که وارد کردم بلافاصله زنگ خورد. سریع گوشی رو قطع کردم ترسیدم و به خودم گفتم
در فرصتی نامناسب با او تماس خواهم گرفت.
فعلا حال و حوصله اش را نداشتم. همه اتفاقات با هم اتفاق افتاده بود و با اینکه آن روز پر حرف بودم
ظرفیت شروع یک رابطه جدید رو نداشتم!!
حاج رضا با دو شاهدش آمدند، دو مرد هم سن و سال خودش. آراسته بود و کت و شلوار پوشیده بود.
عطر مردانه او تمام اتاق کوچک وزیر را پر کرده بود
. به گرمی سلام کرد. حاج رضا به مادرش لبخند زد
و رو به روی سفره عقد نشست. چقدر مصنوعی و احمقانه بود! حالا چرا سفره عقد؟ خداوند
رحم هر دوی آنها بود.
زندایی، شهرزاد، شادی و یکی لیلا خانم و دخترش با آن لباس های بلند تا نوک پا
روی سرشان شکر پاشیدند
. آنها می دانستند که من مادرم را از دست داده ام.
. ام با فشار وارد گلویم شد و بعد
در حمام فریاد زدم. نمی دانستم چرا یکدفعه همه چیز برایم اینقدر مهم شد.
مادرم در حموم را می زد و من به صورتم آب می پاشیدم. بیرون که اومدم بغلش کرد
من و چیزی نگفتم فقط صدای نفس هایش در گوشم بود: تند و بی وقفه…فصل هفتم
گفتم: چرا نمیری؟ ? تو چشمام نگاه کرد و گفت: فعلا آقا رضا خیلی طول میکشه خونه رو آماده کنه
…میخوای منو بیرون کنی؟
انگار جای من و مادرم عوض شده بود!
گفتم: نه! موضوع این نیست… می خواهم ببینم چرا اینقدر معطل می کنید؟
مادر کلافه گفت: خیلی خوب! اینقدر ورزش نکن! دارم میرم… خداروشکر هنوز اینجام!
با بی تفاوتی گفتم: از خدا نیست…وقتی همه چی تموم شد چرا باید اینجا بمونی؟
چمدانت را بستی؟
مادر با چشمانی اشکبار رفت و چیزی نگفت. به حلقه ظریفی که روی انگشتش بود خیره شد،
من آنقدر جذب آن انگشتان شدم. با اینکه ناخن های مادرم بلند نبود و از ته کوتاه کرده بود.
آنها هنوز زنانه و زیبا بودند. چرا من قبلا این همه زیبایی را ندیده بودم؟ مه
در کمال ناباوری جواب داد: من اینجام… حالم خوبه… کجایی؟
که آنها را قبل از من دید و یکدفعه دزدید! حاج رضا اعتمادی بمیرد!!
چقدر حسودی کردم درست گفتم؟ من نبودم؟
مادرم در آشپزخانه آشپزی می کرد: تند و تند. بوی پیاز داغ و گوشت و برنج خونه رو حس کردم. بو کشیدم
و به حرکات عجولانه اش نگاه کردم.
چند گلدان دور خود گذاشته بود. می چرخید
پس از آن، او شروع به پاک کردن کرد. تمام سوراخ های سنبه های خانه را پاک کرد. او هم جاروبرقی زد که
تمام کارش تمام شد و صدای آن صدای لکنت زبان قدیمی سرم را گرفته بود.
رفتم تو اتاقم و اسکایپ رو باز کردم و برای سامان پی ام فرستادم: کجایی؟ چطور هستید؟
با دل شکسته گذاشتمش و نوشتم: چرا خوشحالی؟ پدرم زن گرفت! او نوشت:
نوشتم: من هستم! بابام زن گرفت…تموم شد! او تایپ کرد: به سلامتی …. و سپس یک آیکون خنده قرار داد.
او کار خوبی کرد…مردها نمی توانند تنها باشند! اونا نیاز دارن یکی خشکشون کنه…حالا چرا خودتو خراب میکنی
؟ بالاخره باید زن دیگری می گرفت! بذار کنارت بمونه چی میشه؟؟
جواب دادم: اول باید می گذاشت ازدواج کنم بعد زن می گرفت! آیا این بیش از حد انتظار است؟ چند دقیقه سکوت کرد و چیزی ننوشت. دوباره نوشتم: اشتباه می کنم؟
او نوشت: نه! این حقیقت است! اگه دوست پسر داری چرا با خودت حرف نمیزنی و از شر کچلی خلاص نمیشی
؟
نوشتم: درست صحبت کن! دوست پسرم کجا بود؟ و بعد برای اینکه نباختم گفتم:
کارم تموم شد! ما که نماندیم!
نوشته بود: خب دنبال یکی دیگه… پیداش می کنی! یه چیزی که خیلی خوبه پسر!
بلافاصله نماد خنده را گذاشتم: راست می گویی؟ خداوند؟ این یک دروغ 13 ساله بود یا یک شوخی؟
نوشت: با خودم روراست می شم!… راستی چرا به من زنگ نزدی؟ الان نگاه کن! تازه یادم اومد که
نمیخواستم جوابتو بدم! دوباره خندیدم و یادم رفت…
از کلمه خر لذت بردم. این بدان معناست که او از من خوشش آمد و با PM من فراموش کرد که
برای من ناراحت است. بهتر است برای من غر بزنی تا
لیدا…
سکوت کرد… چیز دیگری ننوشت و ناگهان چراغش خاموش شد و رفت.
هر چی براش نوشتم جواب نداد. شاید دوستش داشت، شاید هنوز با لیدا که
مادر دو هفته برای من چمدان‌هایش را بسته و غذا درست کرده بود، رابطه داشت.
چند ظرف در یخچال گذاشته بود و
چند ظرف را در یخچال گذاشته بود و
بقیه را دست نخورده در ظروف پلاستیکی داخل فریزر تختش گذاشته بود. فقط داخل کمدش خالی بود و درهای کمد رو باز گذاشته بود. با لباس سبزش روی تخت نشسته بود
و پشتش به من بود، سرش پایین بود
بهش نزدیک شدم: میری مامان؟ صورتش را برگرداند: از اشک خیس شده بود: بله… در
یه نکته نفهمیدم دارم چیکار میکنم پریدم تو بغلش و بعد سد چشمام شکست و سیل اشک
صورتم رو پوشوند.
برای هر دوی ما سخت بود. من آن را می دانستم. اما چرا باید من را ترک می کرد،
جای سوال و تعجب بود. مادری که همیشه سختگیر بود و مراقب رفتار من بود حالا هم می خواست همین کار را بکند.

تا صفحه 40

ادامه ...
واتس اپ
تلگرام
فیسبوک

3 دیدگاه دربارهٔ «دانلود رمان ماتیک»

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برای پشتیبانی میتوانید از تلگرام ، ایمیل یا فرم تماس با ما در ارتباط باشید

فرم تماس با ما

[contact-form-7 id=”3211″ title=”فرم تماس”]

برای بازیابی رمز عبور از اینجا اقدام کنید.

در سایت عضو شوید

اگر عضو هستید از اینجا وارد شوید.