دانلود رمان برای من بمون ، برای من بخون

درباره دختر جوونی به نام عاطفه که نوزده سالشه و عاشق یه خواننده است که یه روز تو تلویزیون تصادفی حلقه ازدواج رو تو دست خواننده محبوبش میبینه و بعدا میفهمه که اون روز دقیقا روز عقد اون خواننده بوده و …

دانلود رمان برای من بمون ، برای من بخون

دانلود رمان برای من بمون ، برای من بخون

ادامه ...

مقدمه…صدای خنده خدا را می شنوید؟… شنیدن دعاها…به چیزهایی که ما
فکر نمی کنیم می خندد. من کاملاً فراموش کردم که در اتاقم چه کار کنم. بدون معطلی
سریع به سمت تلویزیون توی سالن دویدم.
دوباره با میکروفون در دست داشت آواز می خواند. او با این آهنگ جدید دوباره گل کاشت.
به صفحه تلویزیون خیره شده بودم . نه صدای دیگری نشنیدم، نه چیز دیگری… فقط او.
وقتی به خودم آمدم برق چیزی را در دستش دیدم. من توجه نکردم. آهنگ تموم شد
چشمانم از اشک خیس شده بود. کی منو به گریه انداخت که نفهمیدم؟؟
و به پدرم نگاه کردم. خداروشکر که خواب بود
به اتاق برگشتم و زیر تخت دو طبقه مان نشستم . دوباره دارم گریه میکنم این بار با اراده
از خودم می ریختم غرق در افکارم بودم که با تکان دادن دست خواهر کوچکم به خودم آمدم.
به او نگاه کردم.
آتنا-: آبجی چی شد؟ … شعرش اصلا گریه نمی کرد؟…
-: منم دوستت دارم آجی کوشولو…
خندیدم مایون گریه میکنه. و خدا می داند که چقدر لذت بردم.
آتنا-:آبجی ولی خیلی قشنگ بود…هیچ خواننده ای نبوده که
همه آهنگاش رو تو تلویزیون پخش کنه…یا کنسرتشو اعلام کنه…فقط از خوندن چیزای خوب بس کن…
یه چیزی تو دلم بود گرفت. دیگه نگذاشتم اشکام بریزه. دستمو روی
موهاش کشیدم و با لبخند پرسیدم
:چرا همه و هرچی دوست دارم دوست داری؟…دوست داری؟؟… طرفدار
؟ …
آتنا هستی-:چون سلیقه ات خوبه…تو خیلی خوبی آبجی…دوست دارم تو خیلی…
بوسیدمش.
برای من بمان، برای من بخوان صفحه 1 صدای آهنگی را شنیدم که نشان می داد خبر بیست و سی در آستانه شروع است. مطمئن بودم
این شاهکاری که امروز انجام داد در خبرها ذکر خواهد شد. بنابراین به سالن رفتم و جلوی تلویزیون
ایستادم و زیاد منتظر نشدم زیرا اولین خبر آهنگ جدید او بود.
سخنران کمی صحبت کرد و سپس گزارش او به همراه قطعاتی از آهنگ او که
به تازگی اجرا کرده بود پخش شد.
صدایش را از دست داده بودم که دوباره همان رعد و برق را دیدم. دستم را گذاشتم روی
صفحه تلویزیون و به خواهرم گفت.
-: ببین حلقه داره!!! … بلاخره ازدواج کرد…
آتنا-: نه آبجی… قبلا چند بار ولش کرد… یادت نمیاد؟ …
-: اوپال هستن…این حلقه نامزدیه…
زیر لب خدا رو شکر کردم و رفتم تو اتاق که بخوابم.
-: آتنا تلوزیون و چراغ رو خاموش کن بخواب…
نفسم رو بیرون دادم و از ته دلم آهی کشیدم. نه، پس او می خواست بیاید و شما را بیاورد؟ … از آن
سر دنیا؟ … اگه فرصت داشتم… وای بازم داری ناشکری میکنی… هنوز
مطمئن نیستی که نامزدی پس چی؟ … چی؟…
گوشیم را برداشتم و ساعت را روی ساعت 6 صبح گذاشتم. پتومو توی بغلم کشیدم و
زیر لب نمازمو خوندم…و نفهمیدم کی خوابم برد!
صبح با اذان از خواب بیدار شدم و از طبقه دوم تخت پایین پریدم.
این عادت همیشگی من بود. سریع رفتم دستشویی و وضو گرفتم و به نماز ایستادم. نمازم که
تمام شد دوباره پریدم روی تختم و پتویم را بغل کردم.
خوبه من امروز دانشگاه ندارم و میتونم برم کتابخونه تحقیق رو برای تحویل به استاد آماده کنم
…نفهمیدم ترم شروع نشده این چه تحقیقیه؟ … ترم اوله… ای بابا… با این
فکرها دوباره خوابم برد.
برای من بمان، برای من بخوان Page 2 با یک کمردرد خفیف از خواب بیدار شدم. همیشه همینطور بود خودم را مجبور کردم بیشتر از حد معمول غذا بخورم
کمرم درد می کرد.
و دوباره از تختم پایین پریدم وقتی داشتم از تخت پایین می آمدم کافی بود 09 درجه به سمت راستم بپیچم
خلاصه اومدم بیرون و سلام کردم. بعد از خوردن صبحانه و مرتب كردن رختخوابم شروع كردم
سمت راستم تا خودم را در آینه مقابلم ببینم.
موهام مثل همیشه آشفته بود. اصلا حوصله داری؟ من هر کاری داشتم جز رسیدن به خودم.
نه اینکه شلخته باشم.. نه… اما زیاد شلختگی نکردم. او آن را احساس نکرد. یک کش برداشتم
و موهایم را با آن بستم. دیگر حوصله شانه کردن موهایم را نداشتم.
بدون سلام به مامانم دویدم سمت حموم…
این یکی از رسوم گندم بود که وقتی بیدار شدم
قبل از رفتن به دستشویی و شستن صورتم نمیتونستم به کسی سلام کنم.
لباس پوشیده. آتنا در مدرسه بود و بابا به دفتر رفته بود.
داشتم ماسکمو میزدم جلوی آینه که مامانم پرسید
: ایشالا کجاست؟
-: میخوام برم کتابخونه تحقیق دارم…
بابا من سالم نیستم تو این مملکت مهندسم… هنوز باید برم تو خیابون اجازه بگیرم و جواب بدم.
برگشت… اوه، من یک مهندس هستم. من چیزی دارم
وقتی ماسکم سر جایم بود، چادرم را روی سرم تنظیم کردم. جلوی آینه ایستاده بودم، کافی بود
دوباره 09 درجه بپیچم تا سالن و پذیرایی خونمان را ببینم. رفتم تو سالن و با مادرم خداحافظی کردم
و رفتم. کتابفروشی درست ته کوچه ما بود. دو سه دقیقه بعد رسیدم
و رفتم پیش شما. بابا کی وقت داره از بین این همه کتاب برای معلم دنبال تحقیق بگرده؟ من سافاری هستم
و نمیدونم چجوری تحقیق کنم…پس چرا از اینترنت استفاده کنم؟ …
رفتم از کتابدار جعبه گرفتم و رفتم کافی نت کتابخانه.
من این را نمی دانم … او در حال امضای قرارداد بود. اما این فقط عکس او بود. عکس نامزدش
برای من بمان، برای من بخوان صفحه 3 دوباره مثل همیشه اینترنت را باز کردم، تحقیق کردم و همه چیز را فراموش کردم.
آدرس وبلاگش را وارد کردم. وبلاگش را که باز کردم دیدم دوباره همان مطالب قدیمی است.
پس چرا او مدتی یاد نمی گیرد که به اینجا سر بزند؟ …
نور گلویش دوباره از ذهنم گذشت. من اصلا نفهمیدم زن محمد نصر کی نوشته؟ و کی
صفحه با برچسب روز عروسی محمد رو باز کردم؟
داشتم به همین فکر می کردم که عکس بزرگ شده جلوم باز شد. بله … او بود … غیر ممکن است
وای این دل دیوونه من یه لحظه آروم نمیشه ببین چیکار میکنم… بازم این وبلاگ ها
حتما پیاز داغ را زیاد کرده بود…
که این کار را نکرد. نمی دونم چقدر به عکس خیره شدم. وقتی به خودم آمدم نمی توانستم نفس بکشم
. چقدر کینه بزرگی جلوی نفسم را گرفت. سریع کامپیوتر رو خاموش کردم و رفتم.
چند روزی را در عذاب گذراندم.
فکر می کنم صدمین بار بود که دستم را به لپ تاپ می بردم تا آن را روشن کنم. دوباره پشیمون شدم
خواستم روشنش کنم و کلیپ های محمد رو ببینم. من تمام مصاحبه های او را داشتم، اما
نمی توانستم آنها را ببینم. عذاب وجدان داشتم بالاخره تصمیمم را گرفتم و آن را روشن کردم و فلش را
داخل آن گذاشتم. بعد از اسکن فلش، آن را باز کردم و با یک دست و با آن دکمه کنترل لپ تاپ را گرفتم
از طرف دیگر تمام کلیپ های ویدیویی را که داشتم انتخاب کردم. با یک حرکت الکتریکی سریع دکمه حذف را فشار دادم و
و همه چیز را پاک کردم. انگار می ترسیدم پشیمون بشم. کاش اول تمیز بود
دوباره به آنها نگاه کردم. تو اشتباه میکنی دختر چشرون چون حق نداری. با
نگاه کردن به شوهران مردم … دین و ایمان ندارید؟ …
پوف زدم و رفتم سراغ آهنگش… نه… واقعا دیگه نمیتونستم از اینا بگذرم.
خدایا تمام تلاشم را می کنم که این محمد را از مرد مورد علاقه ام به
خواننده مورد علاقه ام تبدیل کنم. یکی از آهنگاش رو زدم دوباره صدایش را از دست دادم.
درباره امام رضا (ع) می خواند.
برای من بمان، برای من بخوان صفحه 4 من نفهمیدم چه شد، از آن خوشم آمد. اول صدایش بعد متن و محتوای آهنگش.
بعد از سخنان ایشان شخصیت مذهبی ایشان. هر وقت از خدا و شهدا و ائمه صحبت می کرد احساس می کردم
رفته است. در دلم داشتم ازدواج می کردم. دلیلش را هم نمیدانم!! سه ماه بود که جذبش شده بودم،
شاید چیزی خیلی بالاتر از جذابیت!! اما خدای من، تو باعث شدی خیلی سریع احساس کنم
… آره می دونم … همه رو هل دادی بیرون تا من خودم باشم و تو … خب آقا من میرم بیرون.
تو این کارو کردی حالا لااقل بیا اینجا پایین نذار از تنهایی گریه کنم… آهنگ تموم شد و طبیعتا من الان تو لااقل بیا اینجا از تنهایی نذار گریه کنم… آهنگ تمام شد و
کار دوباره شروع شد
، اشک صورتم را شست. چیزی در دلم سنگین بود.
از زمانی که به خودم آمدم عاشق آواز خواندن بودم. گاهی صدای خودم را دوست داشتم و گاهی
برایم دردناک بود. اما به هر حال من دختر بودم و اعتقادات و مذهبم اجازه درس خواندن را به من نمی داد. بنابراین من رفتم
به قرآن. من قرآن می خواندم و بعداً عضو گروه سرود مدرسه شدم. از مهدکودک تا دبیرستان.
خدایا عشق من به مطالعه هیچ وقت کهنه نمی شود.
اگر محمد مال من بود…شاید با او خیلی خوشحال می شدم و
تمام چیزهایی را که می خواستم بدست بیاورم نه… اصلاً تمام آرزوهای من را تصور نکن. فقط اگر محمد مال من بود هیچ چیز و
هیچکس برایم جذاب نمی شد… داشتن محمد خیلی بیشتر از آرزوهای من بود.
دوباره عصبی شدم مدتی بود که خیلی زود عصبی شدم. خیلی حساس و حساس شده بودم
.
فلش را در آورد و لپ تاپ را خاموش کرد. رفتم جلوی آینه ی اتاقم ایستادم…
-: حالا که مال تو نیست… دیگه مال تو نیست… احمق از کجا
هر چی بود تموم شد… تموم شد…
شیرجه زدم سمت گوشیم. برای دخترم اس ام اس نوشتم
اینقدر امید داشتی که بتونی بهش برسی… خخخ ??… از کجا میدونی همون آدمه که نشون میده؟ چطور شد
میدونی که باهاش ​​خوشحال میشی؟ .. ها؟؟… نمیشه از روی قیافه اش قضاوت کرد…
-: اون صدای قشنگ فقط واسه یه نفره…ازدواج کرد…
بمونه برام بخون | صفحه 5 رو فرستادم ولی پشیمون شدم. نمی خواستم شکستگی ام را ببینند. اما شیده و شیده
سالها از من بزرگترند
. هر وقت کسی در خانه نبود، گوشی را از حالت بی صدا خارج می کردم.
عجیب نیستند غم ها و شادی های ما با هم هستند و هر سه ما در آنها سهیم هستیم. تو تنها دوست من هستی
دنیایی به بزرگی این دو خواهر که یکی از آنها دو سال از من کوچکتر بود و یکی از آنها پنج ساله بود،
من دختری نبودم که بخواهم اشتباه کنم و از آن بترسم. .. نه.. اما پدر و مادرم
نسبت به من خیلی حساس بودند حتی با دختر مامانم با هزار بدبختی این طرف و آن طرف می رفتیم و همدیگر را می دیدیم. هفته ای یکبار…دو
هفته…
جواب داده بود.
شیده-: عاطفه توروخدا دیگه نگران محمد نباش..
گوشی رو پرت کردم روی تخت و با گریه جیغ زدم
-: نمیتونم لعنتی کنم…. نمیتونم. …. بفهم… به کی بگم؟… چرا
هیچکس منو نمیفهمه؟ .
چون سافاری بودم یا ترم اول کلاسمون دو هفته بعد شروع شده بود…. بخاطر ثبت نام
. ما هفته ای یک بار زبان فارسی داشتیم و من از همان جلسه اول عاشق این کلاس شدم.
because I save poems and stories, and ohhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh I even
wrote stories myself. یک رمان هم نوشته بودم و به اصرار دوستم که آن را خوانده بود، آن را برای
چاپ بردم.
The experts read it and liked it.
اولین باری که قلم در دست می گیرم باور نمی کنند . مشکل را به من گفتند تا بتوانم آن را برطرف کنم. اما چه کسی دل و دماغ این کار را دارد؟ …
آن زمان با اشتیاق فراوان از شعر آهنگ های محمد نصر استفاده کرده بودم.
الان نگران نباش بالاخره یادم آمد
برای من بمان، برای من بخوان صفحه 6 سومین جلسه ادبیات بود و من طبق معمول در ردیف های اول نشستم.
با اون پسرای شیطون همکلاسمون چشم به چشم نباشیم.
معلم هنوز نیامده بود. امروز در ردیف دوم بودم و ردیف جلوی من کاملا خالی بود. داشتم کتاب میخوندم و
داستان های کوتاهی برای خواندن پیدا می کردم. پسری آمد و کنارم ایستاد و
ایستاد. انگار دنبال جایی برای نشستن بود. سرم را بلند کردم تا نگاهش کنم…
عکس العمل طبیعی هر انسانی… قلبم فرو ریخت. عرق سردی روی پیشانی ام نشست. ضربان قلبم
بالا رفت
بخدا؟؟…
در همین لحظه پسر صندلی خود را پیدا کرد و نشست. سمت چپ کلاس و ردیف اول با چند
صندلی بین ما. نشست و به عقب نگاه کرد. یک لحظه چشم در چشم بودیم.
حدود یک ثانیه
نمی توانستم چشم از او بردارم. قلبم به شدت به در و دیوار سینه ام می زند.
خداوند؟ محمد نصر اینجا چه کار می کرد؟ … یا حسین… این انسان چقدر شبیه محمد نصره است؟ … فقط
مدل دماغش فرق داره … بیا … شانس ماست … خودش پرید و ازدواج کرد … حالا خدایا
یه کپی از خودش فرستاده جلوی چشمم . .. حالا این یک آینه می شود من درست می گویم …
تا آخر کلاس هیچی نفهمیدم. ساعت بعد ادبیات داشتم. کلاس که تمام شد، از جا پریدم
و زنگ دختر بزرگم را که در همان دانشگاه درس می خواند، زدم
.
از او پرسیدم کجاست، رفتم و پیداش کردم و او را به کلاس بردند. تو در همان زمان
همه چیز را برای او توضیح دادم. خندید
شیده-:خب من میام کلاس دیگه نگاه میکردم…
-:نه کلاس من هم نیست رشته فرق میکنه…
شیده-:خب اسمش چیه الان؟ …
-: نمی دونم… الان حواسمون به حضور نبودن…
برای من بمان، برای من بخوان | صفحه 7 رفتیم کلاس و گوشه ای نشستیم تا دید خوبی داشته باشیم. خیرسرمون
چادری و مذهبی !!!!!! خب چیکار کنم؟ دست من نیست… آخه این دل بی دل مقصره…
اون پسره هنوز نیومده بود معلم اومد و کلاس شروع شد. سیلی به پهلوی شیده زدم و آروم
آروم در گوشش گفت.
-:نمیدونم خدا شانس داد کدوم قبری بند کفشمو بستم…حالا امروز غایب…نمیخواد بیاد

شیده-:دیوونه نباش ، توهم محمد نصر گرفتی؟؟ ?
به او نگاه کردم.
-: من دیگه اونقدر دیوونه و عاشق نیستم که ….
در همان لحظه در کلاس به صدا درآمد و در باز شد. دوباره اومد پیشت ضربان قلبم بالا رفت تا
با صدایی که از ته چاه میومد به شیده گفتم.
-: اینجاست… اینجاست…
شیده یه لحظه نگاهش کرد و بعد زد زیر خنده!! حالا نخند و کی خواهد خندید؟
تا آخر کلاس هر وقت به او نگاه می کرد می خندید. وقتی استاد گفت خسته نباشی
بهش حمله کردم و گفتم
– خداییش… بیماری… زهر… به چی میخندی؟
شیده-: هیچی… انقدر شبیه خودش بود که نتونستم
خودمو کنترل کنم
… دستمو بلند کردم و گفتم:
-: آره…
آخه خاک تو سرم مثلا من. خواستم بگویم اسمش چیست؟”
معلم نام خانوادگی را خواند.
برای من بمان، برای من بخوان صفحه 8 استاد حسن پور -: امین محد
صدای آری به گوش رسید.
استاد حسن پور: اهل کجایی محد؟
Mohed-: استاد اصفهان …
از آنجایی که به خاطر محمد نصر روی اصفهان خیلی حساس بودم، برگشتم ببینم کیست. ای
محمد نصر اصفهانی بود…
خدایا… اصفهانی است
؟ من یه دوست دارم تو دانشگاه صنعتی اصفهان… دانشجو هست…
باهاش ​​فامیل هستی؟
موحد-: نه معلم…
معلم-: حیف شد… اگه میشناختی میخواستم از این به بعد نمره کامل بهت بدم…
امین موحد-: نه استاد داداشمس…
کلاس ترکید. از خنده اما من هنوز در تو بودم با چشمای گرد شده به شیده نگاه کردم. اون
اصلا منو دوست نداشت
. . .
نزدیک به دو ماه است که با محمد نصر نامزد کرده است. لعنتی هیچوقت فراموش نمیکنم از ذهنم پاک نخواهد شد. من آن را فراموش نمی کنم
سرم را از سجده بلند کردم. خاطرات این دو ماه درد و رنج، مرا آزار می دهد.
. هر وقت فکر می کنم اسمش، صدایش یا آهنگ جدیدش را می شنوم و
دوباره عصبانی می شوم و گریه می کنم و دلتنگش می شوم.
سرم را خم کردم.
برای من بمان، برای من بخوان صفحه 9-: خدایا… خودت کمکم کن… راهی برایم بساز… نجاتم بده… کاری کن… هر چه دوست داری
… هر چه برای من خوب است. … خدایا … دارم عذاب میکشم .. به
فکر شوهر یکی دیگه .. نگاه به مال غریبه گناهه ….
مثل اون روزی که درس میخوندم که آتنا اومد تو اتاق . و شروع کرد به فریاد زدن که محمد نصر
از تلویزیون پخش می شود. این کتاب را انداختم تا فکر کنم گم شده است. میهمان برنامه
و به شدت بر سر آنها فریاد زد
زنده هست. از دیدن انگشترش متنفر بودم مامانم هم نشسته بود و به پشت تکیه داده بود
و نگاه می کرد. اراده ام را از دست می دادم.
سریع یک تکیه گاه روی زمین و جلوی تلویزیون گذاشتم و دراز کشیدم تا جز خدا و صفحه تلویزیون کسی اشک هایم را نبیند.
یا مثل اون روزی که تو خونه خاله مهمونی داشتیم و تو اتاق با دختر خاله و مریم و یاسمن دختر مشترکمون
تو اتاق حرف میزدیم و میخندیدیم . بچه های شیطون فامیل هم در اتاق روبروی ما هستند.
در گوشم… آهنگ های محمد نصر را یکی یکی می خوانند و همگی الاغم را می گیرند.
تا جایی که به جای صدای دخترا که حرف
میزنن و میخندن آهنگ و اسم محمد نصر رو شنیدم… -:
تا دوباره دیدمش از این بغض حالش بهم خورد. دوباره عصبی شدم به طرف بچه برگشتم
بسه… سرمو بردی… هی محمد نصر، محمد نصر… بیچاره ها آویزان هستند
اتنا -: خب آبجی داریم، شعرهایش را می خوانیم…
برای اینکه اشک هایم نریزد و آبروریزی کنم، صدام را بالاتر بردم.
-: اولا نه شعر بلکه آهنگ… دوما اینهمه شعر… خوب یه چیز دیگه بخون…
خدارو شکر که آتنا فهمید مرگ چیه. او فقط ده سال داشت اما تنها کسی بود که همیشه حواسش به من بود
و درد مرا درک می کرد. وقتی با هزار تلاش خشمم را فرو بردم و سرم را بلند کردم
با نگاه های پر سوال دخترا مواجه شدم.
برای من بمان، برای من بخوان Page 10 آتنا بلند شد و همه پارسی ها را بیرون آورد. خدارو هزار بار شکر میکنم که فهمید
بیشتر از سنش مرا فهمید و درک کرد.
-: نمیفهمم چرا انقدر احمقم خدایا…چرا اینقدر از ازدواجش ناراحت شدم…با چه دلیلی میخواد
دلم بره به او و من از ازدواج او عذاب می کشم؟…آیا می خواست بیاید و مرا بگیرد؟.. با
من ازدواج کند؟.. با چه دلیلی سازگار است؟… اصلاً چنین چیزی امکان پذیر است؟
… اگه قبلا امکانش بود الان اصلا برام مهم نیست … قبلا زن داره. ..
تو هم مثل این دخترای دبیرستانی عاشق یه خواننده شدی.. مثلا تو رو عاقل میدونن …. دارم
از خودم دست میکشم…
بلند شدم و لباسامو جمع کردم و رفتم سمت کمد لباسم. .
فردا امتحان تربیت بدنی دارم .
Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa and I and literature tomorrow… I mean, I was watching Mohammad Nasr.
-:ای جان عاطفه..چیه محمد نصر..بیچاره اسمش رو داره..اسمش قشنگه هاهاها…
امین محد…زیبا باشه یا نه دست خودته.. تو بهش میگی محمد نصر…
به فکر خودم خندیدم، عرقچینی برداشتم، هندزفریمو گذاشتم روی گوش چپم و تا ته حیاط راه افتادم.
برای ورزش داشتم آهنگهای محمد نصرو گوش میدادم. حتی اگه صدا نبود نمیتونستم درس بخونم
. نمیتونستم روی ورزش تمرکز کنم…
در تمام این مدت همه ما از نگاه کردن به امین محد خوشحال بودیم. خدا منو ببخشه
-: من میرم… تقصیر خودته… چرا این بشر اینقدر شبیه محمد منه؟…
محمد تو؟… هه.. فکر کن.. خودم را مشغول ورزش کردم تا بالاخره خسته شدم
و چشمانم سنگین شد. بلند شدم دندونامو مسواک زدم
و از پله ها بالا رفتم سمت تختم و روی تشک افتادم.
چند ثانیه طول کشید تا تشک فنری شل شد. یواشکی خندیدم و
گوشیمو برداشتم. یک بار برای نماز صبح و یک بار برای هشت صبح ندا دادم تا برسم
دانشگاهم. مثل همیشه گوشیمو خاموش کردم و از تخت آویزونش کردم و گذاشتمش
روی طاقچه…
برای من بمون، برام بخون صفحه 11 با خوشحالی پتومو توی بغلم کشیدم و فکر کردم. چون دلم برای رمانم تنگ شده. رمان عاشقانه دفاع مقدس
دعاهایی را که هر شب می خواندم زمزمه کردم و خوابم برد.
عاشقانه مقدس به عشق عموی شهیدم نوشته بودم.
-: خیلی تکلیف گذاشتی رمان قشنگم… بذار امتحانمو تموم کنم… بهت قول میدم
این دفعه واقعا ببرمت چاپ…
یه چیزی تو مغزم جرقه زد.
-: چطور میتونم از استاد حسن پور کمک بخوام؟… شاید حاضر بشه بخونه ببینه چطوره؟… بعد
اگه عالی میشه بهم بگید…میتونم مشکلمو حل کنم. … یادمه فردا باهاش ​​حرف بزنم
..
نمیخواستم شعرهای محمد رو ازش پاک کنم .
-: خدایا به تو اعتماد کن
صبح با صدای زنگ گوشیم و طبق معمول به جای استفاده از آن از خواب بیدار شدم
نردبان زیبا، مثل چیزی از تخت پریدم. بعد از خوردن صبحانه با خانواده و
عدم شانه زدن موهام طبق معمول، آماده شدم و به سمت دانشگاه به راه افتادم.
ساعت ده کلاس داشتم اما به لطف اتوبوس ها دیر رسیدم. وارد ساختمان انسانی شدم که
تعدادی از بچه های کلاس را دیدم. مثل من دیر رسیدند. معلوم است که
من همیشه در خوابگاه مشغول بودم و دیر می رسیدم. با هم احوالپرسی کردیم و یکی از آنها در زد و بقیه
با عذرخواهی وارد کلاس شدند و من که آخرین نفر بودم در را بستم و دنبال دخترا رفتم.
صندلی های کلاس معمولاً سه به سه به هم وصل می شوند و
در دو ردیف پشت سر هم به زمین جوش داده می شوند.
دنبال دخترا رفتم پایین کلاس هر کدوم نشستن دیدم جای خالی نمانده.
برگشتم و به ردیف اول که معمولا خالی بود نگاه کردم. ردیف دوم یکی از صندلی ها خالی بود.
او درست در کنار امین محد است. از خدا خواستم سریع برود و سمت راستش بنشیند. نیم
نگاهی به من کرد. امین وسط بود، من سمت راستش و دوست صمیمیش وحید سمت چپش.
برای من، برای من بخوان صفحه 12 معلم مشغول تدریس بود و من به سرعت وسایلم را بیرون آوردم. کتاب و مداد را که بیرون آوردم متوجه شدم
این ردیفی که من و امین و وحید نشسته ایم برای چپ دست هاست. میز و صندلی من که مجبور بودم
کتابمو می گذاشتم سمت چپم بود و باید به سمت امین خم می شدم. اما او
کتابش را روی پایش گذاشته بودم و از میزش استفاده نمی کرد و این باعث شد
به هم نزدیک شویم.
قلبم از گلویم بیرون می زد، بیش از حد هیجان زده بودم.
گوشیم را درآوردم و خواستم آن را به شیدا بدهم. ببین من ترسیدم من تسلیم شدم. استاد همچنان مشغول
تدریس بود، اما
با بررسی تک تک حرکات امین محد یا محمد نصر حواسم پرت شد.
در گوش وحید چیزی گفت. وحید در یک حرکت بسیار اسراف کننده!! خم شد و نگاه کرد. یکی
اینطوری شدم صدای امین که خیلی بهم نزدیک شده بود رو میشنیدم که آروم و با حرص به وحید گفت
:
امین-: به عکس نگاه نکن…
داشتم میخندیدم و لذت میبردم. چون کپی محمد نصر بود خواستم به من توجه کند. خیلی … بود
برای من لذت بخش بود و همه اینها به این دلیل بود که او را به عنوان امین محد نمی دیدم. او در کلاس من محمد نصر بود
استاد حسن پور-: بله… میخوای به مطب خود ایمیل بزنی؟
… نه چیز دیگر…
سعی کردم خودم را با صحبت های استاد سرگرم کنم. روی درس هایم تمرکز کردم. نزدیک پایان بود
سر کلاس که معلم تمرینی برای ما مشخص کرد و در نهایت به ما گفت خسته نباشید. امین
امین سریع بلند شد و به سمت معلم رفت. وای، من با معلم کار می کردم.
به بدنش و همین طور که داشت با وحید صحبت می کرد دستش را پشت صندلی من باز کرد.
سریع متوجه شد که چه کرده است، دستش را گرفت و عذرخواهی کرد. دوباره خندیدم.
منتظر ماندم تا حرفش تمام شود. من عجله داشتم. باید سریع به سلف می رفتم و بعد نماز می خواندم و بعد
سریع به باشگاه می رفتم تا حداقل یک بار برای امتحان آموزشی تمرین کنم.
امین -: استاد میشه ایمیلتون رو بدید؟
برای من بمان، برای من بخوان صفحه 13 امین-: بله…اگر ممکن است…
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahhh I was the ruin of Isfahan and
its accent. گوشیش در دستش بود. معلم یک ایمیل نوشت. بعضی از بچه های کلاس سر معلم فریاد می زنند
و از معلم التماس می کنند که در پایان جلسه بیاید و عکس بگیرد.
اگر قطع می کردم دیر می آمدم. در ضمن هفته دیگه به ​​استاد میگم… بابا… هفته دیگه
امتحان پایان ترم هست.
منم همین فکرو میکردم و ایستاده بودم که دورم شلوغ شد…دخترا کنارم ایستاده بودن و عکسشونو میگرفتن و آروم
خندیدم و گفتم
پشت سر من و دو تا از همکلاسی هایم که با هم راه می رفتند راه می رفت. چشمم به چشمانش افتاد. سریع نگاهم را دزدیدم.
پسرها در حال عکس گرفتن با معلم بودند. خداییش زشتیشون خیلی خنده دار بود.
امین به آنها پیوست و گوشی خود را به عکاس داد تا از آنها عکس بگیرد.
از این همه شباهت مات و مبهوت شدم و به امین خیره شدم. چند شباهت؟… خدایا چرا
اینهمه شباهت؟… حالم بد شد. به خودم آمدم که یکی از دخترها با برس به من زد و از من پرسید
-: کجا میخوری؟
– “ابراااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا
“از کلاس خارج شدیم، بی اختیار پشت سرم را نگاه کردم. امین از جمع پسرها جدا شده بود و از
آنها عکس می گرفت و آرام پشت سر من و دو تا از همکلاسی هایم که با هم بودیم، دوست دارم
زودتر به در خروجی برسم و بازش کن و بزن بیرون اومدم بیرون که بادی
به در زد و بسته شد دست امین زودتر از دست من دستگیره در ساختمون رو گرفت و در جلوی من باز شد از جلوی در جدا
شدم –
: بگو…
آمین-: تو بگو…
برای من بمان، برای من بخوان صفحه 14 ببخشید، گفتم و سریع رفتم بیرون، بچه ها پایین پله های ساختمان ما ایستاده بودند و می خندیدند، به آنها سرزنش کردم
و رفتیم سمت سلف. به عنوان یک تیم.هر چند غذای مزخرف دانشگاه
مریضم کرد و شکمم درد گرفت، خیلی بهتر از مردن از گرسنگی بود.
بعد از ناهار و نماز به ورزشگاه رفتم و مدتی تمرین کردم تا اینکه استاد آمد و امتحان شروع شد.
او ابتدا در آزمون دوم شرکت کرد. بالاخره نوبت من شد و شروع به دویدن کردم. تمام انرژی ام را جمع کردم و
در حالی که زیر لب آهنگ می خواندیم دویدیم. آخرین دورم بود و تمام حافظه ام داشت از بین می رفت که
-: فرار کن، فرار کن… عاطفه فرار کن…
متوجه تشویق بچه ها شدم.
وقتی روی زمین ایستاده بودم، دست می زدند و
فریاد می
زدند
داد
. کمی راه رفتم تا قلبم آرام شود. وقتی حالم آمد، رو به بچه ها کردم
: «این چه حرفیه بودی؟»
میگن با خنده تو کلاس همینجوری بغلت کرد وقتی گفتیم کار تموم شد
چشمام گرد شد
-: بغلم کرد؟؟؟؟؟؟؟؟؟
خندیدن و توضیح دادن که منظورشون همون لحظه ای بود که امین
اشتباهی دستشو روی پشتی صندلی من گذاشت
.
از سالن که اومدم بیرون به شیدا زنگ زدم
:سلام
بمون واسه
من بخون
صفحه 15-: هیمممممممممممممممممممممممممممممممم
هیممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممو نصف؟؟؟
شیدا-: نه
..
زد تو برج من. بشور-
: زهرمار…
شیدا-: یه سوال پرسیدی من قبلا جواب دادم…
-: کاری داری؟ خداحافظ،
دوباره قهقهه زد.
شیدا-: هی کوفت بگو ببینم چی شده.
با خنده ، من همه مسائل نه چندان مهم امروز را برای او توضیح دادم ،
Shida-: Oooooo …. در مورد این آمینا اطلاعاتی کسب کنید … چه بود که محمد نصر قزمیت …
-: درست صحبت کنید …
شیدا -: باشه اشتباه کردم… خیلی سرت شلوغه… آقا یعنی چی؟… منم میخوام اینو ببینم.
امین. رو… ندیدمش
به گوشیم خیره شدم
.
. بعد از قطع کردن گوشی، چند ثانیه به صفحه نگاه کردمآهی کشیدم و داخل کیفم گذاشتم و به سمت
ایستگاه اتوبوس راه افتادم. تو دلم با خودم حرف میزدم
اقامت برای من، برای من بخون صفحه 16-: آخه کی میتونه جای تورو تو دلم بگیره محمد نصر؟.. تا حالا
این حس رو نسبت به من و تو حس نکردم. هیچوقت برای هیچکس حسش نمیکنه… آمین هر کاری کنه تو نباشی… کی میتونه
برای من مثل تو باشه؟… غیر ممکنه.. محمد یکیه
… . .
امتحاناتم رسیده بود و شروع کردم به درس خواندن. یک هفته گذشت و بالاخره
روز امتحان پایان ترم ادبیات فرا رسید. بعد این دو امتحان دیگر را داشتم و تمام.
من نیم ساعت زودتر سر جلسه امتحان رسیدم اما همه آمده بودند. به شماره صندلیم نگاه کردم و
داشت با دوستش صحبت می کرد. هرازگاهی چشم به چشم می دیدیم و هر دو شرمنده
و خودکارش را روی چانه اش می کشید و به من نگاه می کرد.
می نشستیم. با این چشم های سرگردان بی اختیار به دنبال امین موحود می گشتم. چه تیپی پوشیده بود
مصب معلوم نیست کی آمده است.
داشت می افتاد پایین.
تمام محرم و صفر مشکی پوشید. خدا را شکر که امروز آن را تغییر داد. صدایش را می شنیدم
. با لهجه اصفهانی اش صحبت می کرد. من او را دوست داشتم. محمد نصر هم
اصفهانیه ولی اصلا لهجه نداره…
سرایدار اومد امتحان داد. قبل از شروع نوشتن، یک بار سرم را برگرداندم و
به انتهای کلاس نگاه کردم. میخواستم ببینم امین کجا نشسته. به محض اینکه سرم را برگرداندم او را دیدم. خم شده بود
شروع کردم به نوشتن. تا آخر امتحان استاد سر جلسه نیامد و داشتم فکر می کردم که چی؟
بدجوری سوت زدم حالا فکر میکنه من عاشقش شدم…
اشتباه کردم و چطور با معلم صحبت کنم؟
هاها آره امین آدرس ایمیل استادت رو داره….یعنی ازش بگیرم؟؟…وای خجالت میکشم
…چرا فقط داره؟…نمیتونست یکی دیگه هست؟…
برای من بمان، برای من بخوان | صفحه 17 من هم داشتم به همین فکر می کردم که پاشد کاغذش را داد و بیرون رفت. بعد از امتحان هرچقدر صبر کردم
اصلا برنگشت و گیج شدم که چیکار کنم؟
با کلاسم به پردیس رفتیم. داشتیم حرف میزدیم و راه میرفتیم و بالاخره ایستادیم
. داشتیم چت میکردیم و میخندیدیم که وسط خنده چشمم به امین افتاد…
دوستانشان هم گوشه ای از منطقه ایستاده بودند و صحبت می کردند اما امین
یک قدمی گروهشان ایستاده بود. چشم در چشم شدیم. قلبم فرو ریخت و سریع خنده ام را مهار کردم. سرش را پایین انداخت
و به سمت دوستش رفتند.
از بچه ها خداحافظی کردیم و پراکنده شدیم. داشتم به ایستگاه می رفتم که یک نفر مرا زد.
یا سوار به ایستگاه داخل شهر شوید و دوباره به دانشگاه برگردید.
صدا: رادمهر خانم…
قطع کردم صدا خیلی برام آشنا بود.
برگشتم و دیدم یکی از دوستان صمیمی چهارساله دبیرستانم… زهرا بود…
میدونستم اینجا درس میخونه ولی تا حالا ندیده بودمش. همدیگر را محکم بغل کردیم و شروع کردیم
به خیریه رفتن.
تیم امین هم به ایستگاه می روند. در واقع دانشگاه ما آنقدر بزرگ بود که فقط مجبور بودیم
داخل دانشگاه اینور سوار اتوبوس شوید و
به مسجد، سلف، کلاس های درس، کارهای اداری ما و خوابگاه برسید. و از آنجایی که دانشگاه در چند کیلومتری خارج از شهر قرار داشت، پس از آن
اتوبوس ها ایستگاه های داخل را تمام می کنند، دانشگاه را ترک می کنند و بقیه را می گذارند در
-: زری، باید آدرس ایمیل معلممان را در کتابم پیدا کنم که فقط آن پسر را دارد…
زهرا-: کدام پسر ?
زهرا-: الان چیکار میکنی؟
-: با دوستش میرن.. میگن زری کپیههههه محمدنصره.. ولی من خجالت میکشم برم
ازش بپرسم..
زهرا-: چرا خجالت میکشی؟
بمون واسه من بخون صفحه 18-: تو یه رشته نیستیم… یه رشته دیگه…
زهرا-: وای چه ربطی داره.. با هم بریم..
میبینمش
. متاسفانه
-:زهرا نگران نباش من نمیتونم.
دیدم که زیر سایه درخت ایستاده اند و جلسه ای ترتیب می دهند. قلب من بود
به دهان من می آید انگار می خواهم با خود محمد نصر صحبت کنم.
زهرا-: پس چرا دیوونه شدی؟.. بیا برو آدرس ایمیل رو بگیر.. اون نیست… انگار…
رفتیم جلوتر. امین و وحید پشت سرم بودند. زهرا مرا هل داد. درست پشت سر امین ایستادم. سعی کن
این کار رو کردم که تاثیر بدی نداشته باشه.
صدایم را صاف کردم و گفتم
-: ببخشید…
یکدفعه همه آن ده دوازده پسر به سمت من برگشتند. همه آنها قد بلندی دارند. تقریبا
خودم رو خیس کردم… میخواستم بگم آقا اشتباه کردم بذار برم.. راهی نبود که گریه کنم :))))
ولی قدرت!! دادم و به هیچ کدومشون نگاه نکردم و به امین گفتم
-: سلام… به من گفتند آدرس ایمیل استاد حسن پور رو داری…
امین-: سلام…بله
-: میشه لطفا به من بدی؟
دوستش با دیدن موضوع بهشون ربطی نداره کم کم کنار بکش و برو. خدایا خیلی از
کارشون خوشم اومد. اما من ماندم و امین محد زیر سایه درخت.. آن چه درختی است؟… بید مجنون…
!!!
برای من بمان، برای من بخوان صفحه 19 دانشگاه ما پر از دیوانه بود. دستش را در جیبش کرد و شروع به جستجو کرد. اوه مرد
میخوای آدرس ایمیلم رو از جیبت در بیاری؟…
یه بار سرشو بلند کرد و
فکم افتاد… من که تا حالا یه گوشی 2 میلیونی تو دستم نگرفتم لرزیدم بدن من … ما در اصفهان هستیم.
امین-: حیف که الان پیشم نیستی… تو ایمیلم هستی..
میخواستم لهجهشو گاز بگیرم.
به آن نگاه کردم. عرق سردی روی پیشانی مان نشست. چه چشمی… چشم سیاهی… تا حالا
چشم سیاهی از نزدیک ندیدم.
به چشمانم خیره شده بود. سریع نگاهش کرد و ابروهاش رو کشید و سرش رو پایین انداخت
.
امین-: میخوای آدرس ایمیلت رو به من بدی… برات ایمیل میکنم…
-: چشم…
برگشتم سمت زهرا
تا گوشیشو در بیاره
. پیدا کردن کلمات. نمیدونم چی بود؟…
گوشیشو دو دستی گرفت سمتم…
اگه زنگ میزد بدبخت میشدم :)))) داشتم ترکیدم
از این فکر داشتم از خنده منفجر میشدم اما آدرس را به سختی یادداشت کرد و سریع پس داد. .
ازش معذرت خواهی کردم که دوستش رو از دست دادم و از هم جدا شدیم…
من و دوستش زیر لب گفتیم
: نه… حس خوبی که محمد نصر به من منتقل می کند را هرگز نخواهی دید. … محمد
یه چیز دیگه من انصافم..
یه بار با لگد زهرا پریدم هوا.
Stay for me, sing for me
Page 20 Zahra-: Ati is so similar to her, wooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooood
to
… He sent me his address.. I smiled and thanked him. بعد از آن،
به استاد ایمیل زدم و از او خواستم که رمان من را بخواند و نظر بدهد. کامپیوتر را خاموش کردم و رفتم …
لبمو گاز گرفتم و برگشتم سمت تلویزیون. برای پاک کردن قاطی که کردم با صدای بلند به آتنا گفتم
سر کلاسم.
مشغول مطالعه بودم که صدای محمد نصر را شنیدم. البته هندزفری توی گوشم بود و داشتم آهنگی که
گوش می دادم گوش می دادم اما انگار این صدا از بیرون می آمد.

باز من بودم و گوشی و کتاب که دور انداخته شد و پاهایی که با سرعت نور به سمت حال دویدند. با
این تفاوت که این بار بابام بدجوری مچ دستم را گرفت…
او باعث شد من احساس خجالت کنم.
بابا-: حالا اگه زنگ میزدم هیچوقت مثل این که با صدای این نصر دویدی
به سرت نمیومدی …
: “دیگه گل کاشته… راستی آتنا فردا محمدنصر و زنشو میخواد. ،
برنامه سیدعلی حسینی را می آورند …
دوباره در اخبار تعریف و تمجید می کنند». .. دوباره برگشتم تو اتاق… آتنا سریع اومد
تو اتاق و گفت
: راست میگی آبجی؟
چشمکی بهش زدم و گفتم
-: نه بابا… اینو گفتم که بابا بفهمه زن داره و فکر نکنه من عاشق اون پسرم… -:
آره خاله..
برای من بمان، برای من بخوان صفحه 21 گوشیم را برداشتم و به شیده س –
: لعنت به من، هنوز با شنیدن صدایش یا اسمش به طرف تلویزیون حمله می کنم…
شیده
جواب داد -: نکن! خودت رو اذیت نکن عزیزم… من ورژن جدیدش برام مهم نیست…
انگار می خواست من را بخنداند.
بهم
گوشی و کتابو گرفتم تو دوباره دستمو شروع کردم به خوندن برای امتحانم
بالاخره امتحانم تموم شد میخواستم پرواز کنم خونه برای تصحیح رمانم.
استاد جواب ایمیل من را داد و از من خواست آن را برایش بفرستم.
او آن را به سرعت خواند و تمام نقاط قوت و ضعف خود را برای من ایمیل کرد.
واقعا نمی دانستم چگونه از او تشکر کنم. نمی دونم چرا وقتی تموم شد و چاپ شد
فکر کردم یه ذوق توی دلم پیدا کنم.
از دانشگاه خارج شدم و به سمت ایستگاه اتوبوس رفتم. از کنار دکه روزنامه فروشی رد می شدم
که عکس محمد نصر را دیدم. روی جلد یکی از مجلات. قلبم تند تند می زد.
ایستادم و دستم را دراز کردم و مجله را گرفتم. ای زرمار حالا عکس خوبیه…اگه خودت رو ببینی حتما شش تایی میزنی؟…بعد با ذوق و شوق تیترهای مجله رو دنبال کردم و بهم خورد ”
گفتگو
با محمد نصر و همسرش”
همسر محمد نصر: به خاطر محمد شهرت او را انتخاب نکردم
. نمی دانم چرا هیچ کس نمی تواند شادی من را ببیند. من باید
همه آنها را بخورم. با دستان لرزان مجله را باز کردم و دنبال عکس همسرش گشتم. اما
قبل از اینکه بتوانم صفحه مصاحبه را پیدا کنم، ناخواسته مجله را سر جایش انداختم و از آنجا دور شدم و
لرزان از آنجا دور شدم.
هوای بیرون چقدر یخ زده بود جلوتر رفتم و با احتیاط از جلوی قسمت مجله رد شدم. من جرات نکردم
خدایا… پس کی این عذاب ها تمام می شود؟… پس چرا نتوانستم بگیرم
به داشتن همسرش عادت کنم؟…
برای من بمان، برای من بخوان صفحه 22 در ایستگاه اتوبوس ایستادم. اتوبوسی که می خواستم آمد و سوار شدم. نیم ساعت مانده بود به خانه بروم
. خدا می داند چند بار پاهایم را از زیر چادرم گرفتم یا دیوانه وار سعی کردم
برای خودم جوک های خنده دار و خاطرات خنده دار تعریف کنم تا اشک هایم سرازیر نشود.
با هر عذابی او را مهار کردم. بالاخره رسیدم. اتوبوس درست جلوی خیابان ما ایستاد.
پیاده شدم و تصمیم گرفتم به کتابخانه بروم و اینترنت را مرور کنم.
برای من اینترنت برابر با محمد نصر بود.
رفتم داخل کتابخانه گرمای دلنشینی به صورتم خورد. تازه فهمیدم چقدر سردم و
هوا را بالا آوردم و نگاهشان کردم. پشت میز کتابدار ایستادم و یک جعبه خواستم. گفت شماره و
رفتم کافی نت و نشستم پشت کامپیوتر. صفحه را باز کردم و طبق معمول آدرس وبلاگ محمد
نتوانستم نه طولانی تر ببینید چشمام پر بود خیلی داغون بودم دستم را بلند کردم و
وارد کردم. یک صفحه دیگر کنارش باز کردم که فایل پی دی اف مجله لعنتی بود.
اول رفتم تو وبلاگ ازدواجش را به او تبریک گفتند. او طبق معمول مطالب جدیدی درباره
خدا و کلمات دینی منتشر کرد. داشتم اخراج می شدم اما عجیب اینکه اخراج شدن برایم لذت بخش بود.
به سراغ فایل پی دی اف که فقط بخشی از مصاحبه محمد نصر بود رفتم. خدا رو شکر که
اسم و عکس همسرش نبود. فقط حرفشان بود
، حرف محمد جلوی چشمانم رژه می رفت… برکتی که بعد از آمدن همسرش وارد زندگی اش شد… از
آرامشش… از… از…
زیر لب گفتم .
-: خفه شو محمد… خفه شو… فقط خفه شو…
این گلوی لعنتی را که مدتها مسدود شده بود گرفت…
لعنت به من …
نفسم تنگ شده بود. سریع کامپیوتر را خاموش کردم و پس از پرداخت هزینه اینترنت قهوه
از کتابخانه بیرون آمدم. هوا به شدت سرد بود. اما من چیزی نفهمیدم. می دیدم دستام
خیلی قرمز شده ولی چیزی حس نمی کردم.
برای من بمان، برای من بخوان صفحه 23 من فقط به خودم و این روح بیچاره ام و محمد و آن دوست مدیرش و همه نفرین می کردم.
چرا این همه بزرگتر از آنها هستند و ازدواج نکرده اند اما این دختر زرد ازدواج کرده است؟ … که چرا
ذهن من اینهمه درگیر کسی بوده که دلش به دیگری مشغول است؟ … لعنت به من…
اون شب هم با عذاب رفت.
با کمردردی از خواب بیدار شدم که به من هشدار می داد که نباید بیشتر از این بخوابم. روز
تعطیل بود و همه در خانه بودند. بیدار بودن اساساً من در خانه یک آدم تنبل بودم. بسیار . ولی
جاهای دیگه نه…بی ادب و باهوش بودم…یعنی دقیقا جاهایی که غریبه و فامیل و مادربزرگ هستن و
پدر و مادر نداشتن… با دیدنشون تنبلی میکردم.
بلند شدم لبه تخت نشستم و پریدم پایین. پتومو تا کردم و انداختم بالا. امروز حالم بهتر شد
، اما اخلاق گندم همچنان با من بود.
در حالی که چشمانم بسته بود و از در و دیوار رد می شدم، خود را به حموم انداختم. وقتی چشمانم را باز کردم،
بینی و چشم های پف کرده ام را دیدم و به خودم خندیدم. راستش من آماده بودم از در و دیوار رد شوم اما قبل از
شستن دست و صورتم به کسی سلام نکردم و کسی را ندیدم. خب اینم یه راه دیگه
خودمو تمیز کردم و رفتم بیرون. به همه سلام کردم و بعد از خشک شدن دست و صورتم
با آتنا سفره صبحانه را آماده کردیم.
بعد از صبحانه برای خودم چای ریختم و پشت کامپیوتر نشستم. تصمیم گرفتم یکی را
انجام دهم و رمانم را بفرستم.
چادرم را روی سرم مرتب کردم و رفتم جلو و با نهایت ادب سلام کردم.
یک هفته مثل رعد و برق و باد گذشت و من تمام وقت و تمرکزم را صرف اصلاح و حذف و اضافه کردم
رمان های من چیز توپ شد. وقتی آن را خواندم احساس مرگ کردم. به قول مادرم اگر
این مدت را صرف درس می کردم تا الان استاد شده بودم.
دستت درد نکنه بابا… مهندس شدم رفتم… فلشمو فرمت کردم و فایل رمانمو گذاشتم توش و
از پشت کامپیوتر بلند شد.
برای من بمان، برای من بخوان صفحه 24 دو سه روزی بود که در گوش مادرم می خواندم که می خواهم بروم دنبال نشریه دیگری
. به اندازه کافی گفتم که نگویند کجا می روی و برای چه می روی… امروز هم
همین روز بود.
آماده شدم و از خانه خارج شدم. ساعتی بعد جلوی معروف ترین کتابفروشی شهرمان بودم. رفتم
داخل خانم جوانی پشت میز نشسته بود که شنل و ماسک قهوه ای تیره به تن داشت.
خانم جوان -: سلام
-: خسته نباشید… راستش من تازه وارد گروه نویسندگان شدم و دنبال یک نشریه خوب هستم.
اومدم رمانمو تحویل بدم و چاپ کنم… البته یه مدت دست چند تا کارشناس بود و نظر دادن و
.” بعد در حالی که داشتم کتابها را نگاه می کردم از کتابفروشی بیرون آمدم.
اشکالات رو درست کردم… حالا اومدم بپرسم. برای کمک تو. آی تی
مهربان تر شد
خانم-: خیلی خوش اومدی… باعث افتخاره. الان در مورد چی مینویسی؟
-: رمانی … در حوزه دفاع مقدس
خانم-: بله، بله، اجازه بدهید…
کاغذ و خودکار برداشت. یه چیزی توش نوشت
-:اینم آدرس و تلفن یه نشریه خوب…بهشون بدید…البته اگه کارتون قوی باشه
کار چاپشون هم قوی میشه…
گرفتم آدرس. نگاهی به او انداختم. لبخندی روی لبانم ظاهر شد
– “یک دنیا، ممنون، خیلی
درست جلوی من و یک دکه روزنامه فروشی در آن طرف خیابان بود.” دوباره این کینه لعنتی را پیدا کرد.
نگران نباش عشق… بالاخره تموم میشه… یه روزی یه جوری یه جایی یه وقتایی یه چیزی
یکی… صبور باش… صبر کن… تمام شد،
برای من بمان، برای من بخوان صفحه 25 به سمت انتشاراتی که آدرسش در دستم بود راه افتادم، چه خوب که در این خیابان بود، حدود یک ربع
بعد رسیدم و بعد از تکرار همان کلماتی که در کتابفروشی گفته بودم،
به راهنمایی هدایت شدم. اتاق
چادرم را دوباره روی سرم گذاشتم و نفس عمیقی کشیدم چند ضربه به در زدم با بسم الله وارد شدم
زن و مردی در اتاق بودند و اتاق پر از کتاب بود. به طوری که
آنها را روی زمین و روی هم هل دادند.
یعنی می شود روزی این اتاق پر از کتاب های من شود؟ … در این فکرها بودم که
با صدای همسرم از خواب بیدار شدم.
او پوست سبز و چشمان قهوه ای ریز و ماسکی همرنگ چشمانش داشت.
-: خب رمان من در حوزه دفاع مقدس است و حقایقی را که شنیدم امتحان کردم … یعنی سخت است حدود
73-73 سال داشت.
-: بذار بشینم
با ادب سلام کردم و روی صندلی که خانم اشاره کرد نشستم. میز من
کنارش بود. آقا هم با کتاب هایی روی زمین می چرخید و آنها را این طرف و آن طرف می برد.
بعد از چند دقیقه سکوت بالاخره این خانم کامپیوترش را رها کرد و صندلیش را به سمت من چرخاند.
یه نگاه خرید بهم انداخت و لبخند زد
خانم-: خب؟
لبخندی زدم و شروع کردم
-: من عاطفه رادمهر هستم… رمانی نوشتم که قبلا توسط دو کارشناس بررسی شده بود و ایراداتش.
درست شد… همچنان در خدمتم…
خانم-: پایانش تلخه؟
من تعجب کردم که سوال چه ربطی به آن دارد؟
… اما دو تا از شخصیت های خوب رمانم شهید می شوند… یکی وسط داستان و یکی در آخر…
برای نشان دادن زندگی آن زمان…
فلاشم را از ته کیفم بیرون آوردم و با شوق گرفتم.
برای من بمان، برای من بخوان صفحه 26 زن-: جالبه… چند سالته؟
وای مامان میخواد دوباره غافلگیرشون کنه.
-: هجده
روی صندلیش راست شد.
خانومه-: جدا شدی؟… اولین کارت هست؟
-:بله…
خانم-:الان حاضره؟؟
خوشحال شدم و با حالتی کودکانه گفتم…
-: یعنی چاپش می کنی؟
خانومه-: عزیزم… باعث افتخار ماست که نویسنده جوانی داریم… اما باید بررسی شود… می خوانم.
خودم… و حالا که اینقدر عجله داری کارتو میذارم پیشت… الان آماده هست؟
وای دلم میخواست بپرم و ببوسمش که آبکی بشه. سریع با یک دستش فلاشم را از عمق کیفم گرفت
و با دست دیگرش از دستم بیرون آورد و روی میز گذاشت.
بعد با دو دستم دستمو گرفت و
خانومه گفت: تا حالا نویسنده به این کوچولو ندیده بودم…خیلی دوست دارم
سریع کارتو بخونم…تو میتونی روی من حساب کنی…من تمام تلاشم رو میکنم کار شما در اسرع وقت انجام شد، به خصوص از آنجایی که
شما یک متخصص و اصلاح شده هستید.
-: الان چقدر طول می کشد تا بررسی شود؟
خانومه-:خب میدونی که خیلی کتاب میاد اینجا واسه چاپ… دو ماه میتونم طول بکشم تا پرونده رو کامل کنم.
یعنی تا آخر اسفند …. بعد از بررسی و تایید بلافاصله میره چاپ…
با ذوق. دستش را فشار دادم و مثل یک دوست به او اعتماد کردم.
برای من بمان، برای من بخوان صفحه 27-: وای، می گویی؟
خانم: آره عزیزم…چرا که نه؟
-:به خدا توکل کن …
چشمکی بهم زد و دستمو رها کرد. روی کاغذ چیزی نوشت و رو به من کرد. دستمو بردم
جلو که خانومه رو عقب کشید-
: وای دیدی چی شد؟… انقدر ذوق زده بودم که یادم رفت اسمتو بپرسم…
بلند خندیدم
-: معرفی کردم اول خودم… عاطفه رادمهر…
دوباره ضربه ای ملایم به پیشانی و کاغذش زد. طرفمو گرفت اینبار از دستش گرفتم
خانم-:این شماره مستقیم این اتاقه…اتاق من…هرازگاهی زنگ بزن پیگیر کارت

گفتم با یک چشم زیبا دستش را دراز کرد و فلش را گرفت. بعد از اینکه
فایل کتابم را روی سیستمش گذاشت، آن را به من پس داد و من با یک دنیا امید و آرزو بیرون آمدم. چه ذوقی داشتم من آن را بیشتر دوست دارم.
-: خدایا همه چی رو گذاشتم به خودت… هر چی بخوای… هر جوری که بخوای…
…. . . .
عید به خیر و خوشی گذشت. عید خوبی بود چون استرس کنکور سال قبل منو مسموم کرده بود
و عید بود امروز اولین جلسه کلاسی من بعد از عید بود. من دیگر دانشجو نبودم و ترم دوم بودم
من دیگر دانشجو نبودم و سال قبلپامو گذاشتم تو حیاط. سرم روی گوشیم بود و به زهرا اس ام اس می دادم که ببینمش.
گوشی رو گذاشتم تو کیفم و سرم رو چرخوندم.
برای من بمان، برای من بخوان صفحه 28 اولین کسی که چشمانم در بین این همه مردم دید، امین موحد بود. ما دیگر با هم کلاس نداشتیم.
سعی کردم نگاهم را از او دور کنم و دنبال زهرا بگردم. پیداش کردم و به سمتش دویدم.
بعد از تبریک عید و بوس و بوس رفتیم کلاسمون و بعد از کلاس با هم راه افتادیم و
به سمت سلف راه افتادیم…
زهرا-: وای عاتی بگو چی شد؟
-: چی شد؟
-: این ترم ریاضی با این امین موحاد همکلاسم…. 2
-: راستی؟… خوب میبینم حالش خوبه
هههه تو هوا جیغ کشید که صاحبش چقدر خوشحاله و این حرفا.
-: امروز چه روزیه؟
رفتیم داخل سلف. اخيرا هميشه قرص معده مي خوردم كه نيم ساعت قبل نخورم. چون مدتهاست
معده ام خیلی درد می کند.
بعد از دانشگاه به خانه رفتم تا به دنبال آتنا بگردم که آماده و منتظر من بود. لباسامو عوض کردم و
رفتیم سر قراری که با شیدا و شیده داشتیم.
وکیلشان از دور پیدا شد. لبخند بزرگی روی لبم نشست.
آتنا-: آبجی آمد…
-: امم… بالاخره ما را آوردند…
رسیدند. آنقدر همدیگر را در آغوش گرفتیم که هرکس نمی داند فکر می کند
سال هاست همدیگر را ندیده ایم. انگار همین دو روز پیش با هم نبودیم. امروز روز آزادی بود
شیدا-: بالاخره این روز رو دیدیم…
شیدا-: همین که بالاخره تونستیم با خیال راحت بریم بیرون… و نگران نباش یکی
ما رو ببینه…
برای من بمون، برام بخون. صفحه 29 پفکی زدم و گفتم
-: آره عالی… یادت هست با هزار دروغ و بدبختی قرار بود ساندویچ کوفتی بخوریم؟
شیدا خندید.
شیدا-:آره بابا…حالا چیکار میکردیم…فقط میخواستیم همو ببینیم…
با غر زدن آتنا و شیده دیگه خاطره نگفتیم و وارد فست فود شدیم. بعد از سفارش پیتزا
یه گوشه دنج و ساکت پیدا کردیم و نشستیم. همین که جام رو گذاشتم شیده که
روبه رویم نشسته بود
به شیده گفت: خب قاتل…اخیرا کسی رو نکشته؟
ما چهارتایی زدیم زیر خنده. مدتی بود که تمرین نوشتن داشتم. داشتم یک داستان کوتاه می نوشتم
برای مسابقه دفاع مقدس خب دفاع مقدس و شهادت با هم هستند و چون
شخصیت های من شهید می شوند خیلی حرص می خورند و به من می گویند قاتل.
شیدا خودکارش را از کیفش در آورد و به سمت من آمد.
شیدا-: زود باش زود باش… قبل از معروف شدن به ما امضا بده

شیده-: کم کم پرفروش ترین رمان سال میشه.. .
-: یک هفته از ورودش به بازار نمی گذرد… فرصت نداریم ده تا چیز لعنتی بخریم، ضایع نمی شویم، کلاهمان را به هوا می اندازیم
… نمی خواد پرفروش باشه… با
اومدن پیتزاهای قشنگی که بهمون چشمک می زد بحثمون نیمه کاره موند.
شیده یه تیکه از پیتزاشو گاز گرفت و گفت
شیده-:نه…نه…نه…
آنتا-:چی شده؟
شیده-: هیچی مثل اون قاچاق بیرون رفتن نیست…ولی خداییش طعم دیگه ای داشت…
بمون برام بخون | صفحه 30 ما همه آن را تایید کردیم. وقتی با هم بودیم آتنا زیاد حرف نمی زد. حالش خوب بود… ما
خیلی ازش بزرگتر بودیم..
شیده-: راستی عاطی مگه نگفتم اون آهنگ محمد رو پاک کن… چرا گوش میدی؟
ندادی
شاید به خاطر عشق زیاد من به محمد نصر بود… :))))))
-: میخواستم حذفش کنم… اما نشد… نشد… اصلا برام مهم نیست…حالا که تموم شد…
بازم محمد…اسمش دوباره…پنج ماهه که نامزد کرده…هی…
با هزار زحمت و سعی کردم عصبانیتمو با پیتزا قورت دادم و گفتم
نه نمی دانی گلویش چقدر در دستانش است…
شیده و با هیبت به هم نگاه کردند.
روزها به سرعت آمدند و رفتند. هفته های آخر ترم دوم بود. این روزها همه چیز
امین بود و امین… هر روز می دیدمش. برخلاف ترم قبل که فقط هفته ای یک بار می دیدیمش.
این ترم روزی چندین بار اتفاق می افتاد…
اول از همه غر می زدم که چرا این دقیقاً آینه من باشد. اما حالا فهمیدم که خدا او را فرستاده
تا مرا آرام کند. قبلا آرام بودم وقتی آنجا بود انگار محمد بود. شاید برای
دیگران خنده دار به نظر برسد، اما بوی محمد می داد.
اما با همه اینها نقش امین محد در زندگی من قوی تر می شود بدون اینکه نقش محمد نصر کمتر باشد.
باشد اما اطرافیان من، یعنی دیوانه وار و دیوانه وار سعی می کنند از شر محمد خلاص شوند. کاملاً می دانستم
که مرا با امین موحد مشغول می کنند. هر وقت خواستم درباره محمد نصر صحبت کنم، آنها
بهش گفت امین خان رو که از محمد در دسترس تره… حالش چطوره؟… خبر جدید؟ …
رفتار جدید؟ …
باعث می شوند در مورد او فکر کنم و رفتارش را ارزیابی کنم. آنها این کار را از روی دلسوزی انجام می دهند
. متوجه شدم،
برای من بمان، برای من بخوان صفحه 31 حق با آنها بود. کم کم مجبور شدم محمد را ترک کنم. آیا فکر کردن به او فایده ای نداشت؟…
دو خط موازی…
یک مرد واقعی بود و من… معنای واقعی یک او مرد را داشت… شاید او مخاطب خاص من بود و من
خاص کردنش به خاطر محبت… نمی دونم
عاشق شدن من با محمد غیرعادی نبود و بسیاری از دختران نیز عاشق محمد بودند.
بازیگر بودن یا افراد مشهور دیگر… اما می دانستم که عشقم خیلی زیاد است… من
فقط بدونی فراموشش کنم؟… دیگه امیدی نبود… قبل از ازدواجش هم نبود…
با صدایی زهرا از فکرم بیرون اومد.. محکم زد روی کاناپه و نشست. کنار من
زهرا-: پسر میخوام خفه ات کنم… وای خدا
خندیدیم
-: چی شد دیگه؟
زهرا-:آتی مسخره ام کرد… دارم دیوونه میشم بخاطرش…خیلی ناراحتم کرد..
-:کی؟ … کیه؟…
زهرا -: این یارو محوه…
-: خب چیکار کرد؟.. درست بگو ببینم…
خیلی ناراحت شد.. شروع کرد. برای توضیح..
زهرا-: آتی من خیلی چاقم؟
من خندیدم
-: نه چطور؟
برایم تعریف کرد که با هم دعوا کردند و امین چند تکه به سمتش پرتاب کرد. خدایا این پسر
خیلی شلوغ بود… از خنده منفجر شدم. زهرا داشت حرص می خورد. بیشتر از همه از طعم حرص
خوردن زهرا خنده ام گرفت.
برای من بمان، برای من بخوان صفحه 32: زهرا: وای وای… میخواهم موهاش را با موچین کوتاه کنم تا از شرش خلاص شود… یعنی آنقدر بزرگم که نمی تواند
. تابلو را از پشت سرم می بینید؟ … اون کیه؟ … آمین نردبون …. وای خدا
انقدر خندیدم که دلم درد گرفت. زهرا که بعد از مداحی و فحش دادن حالش بهتر شده بود
با من شروع به خندیدن کرد. خیلی خنده دار بود
بعد از دانشگاه به مامانم زنگ زدم و التماس کردم که اجازه بده برم تا
.
وای مغزم جرقه زد…
خونه عمو اینا و بعد بیا منو ببر. بالاخره راضیش کردم و بعد رفتم سر کلاسم اونجا و
برای آنها توضیح داد. آنقدر خندیدیم که حد نداشت.
شیدا-: وای خیلی پسر باحالیه باید ببینمش
-: هاها… فیس بوک…
رفتیم تو کامپیوتر و تو FB دنبالش گشتیم تا بالاخره پیجش رو پیدا کردیم. کسافات چه
عکسهای زیبایی گذاشته بود.
شیدا-: وای…خیلی خوشگله…
-:البته… یکی که کپی محمد باشه قشنگ تره…
شیدا-: خداروشکر
خیلی شبیهه… -: اینم ما شانس…
آهی کشیدم و موش را از دستش بیرون کشیدم و به صفحه محمد نصر رفتم
.
شیدا-:بیا فرصتت شد.. بابا همه تو دنیا و مردم بهت میگن محمد به
عشق امین فکر نمیکنه.
برای من بمون، برام بخون صفحه 33: چشمام داشت بیرون میومد… مگه میشه اصلا کاری بکنم؟؟….
عکس امین روی جلد محمدنصر بود!!! زبونم لکنت داشت
یه ربع طول کشید تا تور دوباره درست شد و تونستم برم. تو پیج محمد هستی.. همین که صفحه رو باز کردی
دهنم مثل غار باز بود.
-: شیداااا…. یعنی چی؟؟؟؟؟؟ ….. این یعنی چی؟؟
شیده-: شاید خودش باشه…
-: بیخیال بابا این عکس الان تو پیج امین هم بود… انقدر شبیه هم نیستن که نتونه از هم
جداشون کنه…
شیده-: من نمی دانم
شیده-: شاید خانواده…
-: وای…
دو سه روزی به این موضوع فکر می کردم بالاخره تصمیم گرفتم برم دوباره چک کنم.
هضم این موضوع برایم خیلی سخت بود .
کلاس آخر رو تموم کردم و رفتم تو سایت. دوباره صفحه محمد را چک کردم.
وای همونطور که فکر میکردم اشتباه بود . عکس روی جلد محمد چیز دیگری بود و خیلی وقت بود که تغییر نکرده بود
.
به شیده زنگ زدم و بهش گزارش دادم..
-: شیده اونجا عکس اشتباهی بود
.
-:چیزی…خط از قبل رد شده بود…قبل از اینکه تو پیج امین بودیم بعدش اشتباه کرد گفت نگو دوتا پژو
درو باز کردند…
شیده-:جل الخالق. … چقدر سورپرایزمون رو هدر دادیم به خاطر الکی هی …
-: هاهاهاهاها هما بوگو…
بمون برام بخون برام | صفحه 34 بعد دوباره صحبت نکردیم. محمد آهنگ جدیدی خوانده بود. آهنگ رو با گوشیم دانلود کردم
و هندزفری ام را روی گوشم گذاشتم و در حین پخش آهنگ از سایت خارج شدم…
آهنگ حال و هوای غمگینی داشت. روی چمن ها زیر سایه درختی در حیاط نشستم. زانوهایم را بغل کردم
. باز هم صدای نفس هایش دیوانه ام کرد. من به باد رفت. آنها مرا عصبانی کردند. من گریه کردم،
آهنگ حتی به نیمه نرسیده بود. متوجه شدم زهرا به سمتم می آید. سریع اشکامو پاک کردم
. اومد جلو و بلندم کرد و به چشمام خیره شد.
زهرا: گریه کردی؟
-:نه چرا؟
زهرا-: منم پشت گوشم مخمل دارم…
-: زهرا دارم میمیرم …..
زهرا-: خدا نکنه… دیوونه
داشتم خفه میشدم. خودم را در آغوشش انداختم و گریه کردم
زهرا-: چی شده؟
سرم را جدا کرد و به من نگاه کرد. به قاب دست نگاه کرد و موضوع را فهمید.
محکم در گوشم خوابیدند .
زهرا-: صد بار بهت نگفتم حق نداری آهنگشو گوش کنی؟… بس کن عاطفه… تا کی میخوای
خودتو عذاب بدی؟
هندزفری با خوشحالی از گوشم بیرون کشید و اشک هایم را پاک کرد و بغلم کرد. امین دیگر
نگاهم نکرد. با حالت خاصی ایستاده بود و به من نگاه می کرد.
دست دوستش را کشید و نزدیکتر شد. زهرا مرا از خودش جدا کرد. دقیقا همون لحظه ای که امین و
تنها زهرا از کنارمون رد میشد هندزفری رو از گوشمون برداشت و صدای محمد پخش شد
دیگه نتونستیم بشینیم مرخصی گرفتم و رفتم بیرون. من در حال مرگ بودم. به معنای واقعی. شما
شنیده شد. سریع گوشی رو گرفتم و خاموشش کردم. امین لحظه ای ایستاد. سرش را به سمت گوشی ما چرخاند
و نگاهی انداخت و رفت.
برای من بمان، برای من بخوان صفحه 35 زهرا خیره شد و چشمانم سرخ شد.
زهرا-:بیشاور چشماتو میخورم…
خندیدم. اما من به امین فکر می کردم.
روز بعد موقع ناهار داشتم می رفتم سلف که متوجه شدم قرص شکمم
همراهم نیست. بی خیال شانه هایم را بالا انداختم و رفتم ناهارم را بیاورم.
قرصم همراهم نیست نیم ساعت اول را تحمل کردم اما درد معده ام غیر قابل تحمل می شد.
بعد از نماز به دانشکده برگشتم و به کلاسم رفتم. هنوز یک ربع کلاس نگذشته بود که شکم من
شروع کرد به درد کشیدن در خیالم دو دستم بالا رفت و در بدبختی به سرم زدند.
من به سالن رژه می رفتم و گریه می کردم. جلوی توالت بودم. صدای پا آمد. رفتم خودمو جمع کنم
که دیدم تنهاست. با چشمای گرد به من نگاه کرد. اما او چیزی نگفت. رفت آب خورد و برگشت.
به او زنگ زدم
: ببخشید، می دانید مرکز بهداشت دانشگاه کجاست؟
وحید-:پشت سالن برادران… برو میدونی مدیر دانشگاه راهنماییت میکنه…
تشکر کردم و رفتم. چقدر نادانی از چمه هم نپرس… مرده…
چطوری بدنم را به دانشگاه بکشم؟… اصلاً چه می دانم سالن برادران کجاست؟ خدایا
، دارم میمیرم…
روی پله ها نشستم و سرم را روی زانوهام گذاشتم. درد گلویم را بریده بود. ناله می کردم. دوباره صدای پا آمد
و سعی کردم خفه شوم. مهمانی از جلوی من گذشت و به حمام رفت.
چرا ما اینقدر زیاد هستیم ؟ خیالشون نیست که دارم میمیرم
-: مشکلی پیش اومده؟؟ میتونم کمکتون کنم؟
سرم را بالا گرفتم. خدای من. امین بود
یه لحظه معده دردمو فراموش کردم…
امین-: میشه باهات بخوابم؟
بمون واسه من بخون صفحه 36: این یعنی ته مردونگی…
-: میخوام برم بیمارستان… شکمم درد میکنه… ولی نمیدونم… یه چیزی بهم بده تا بخور…
به اشک هایم اشاره کرد و گفت
آمین -: فقط یک تیکه؟
وای من از لهجه اش شوکه شدم.
امین -: بلند شو راهنماییت می کنم… بذار برم از بچه ها ماشین بگیرم الان برمی گردم
من جلوی اتوبوس به سمت امین سوار اتوبوس شدم و در ردیف اول نشستم.

-:نه نه آقا محد رو اذیت نکن من خودم یه راه پیدا میکنم…
امین -:خب اگه اینطوری راحت نیستی با اتوبوس میریم دانشگاه.. میشه پیاده روی ?
-:نه منظورم این نبود..نمی خواستم به دردسر بیفتی…
اتوبوس خالی اومد. چون وسط کلاس بود، هیچکس نمی رفت و می آمد. راننده جلوی ما ترمز کرد. از
امین -: رادمهر خانم بلند شد.
آرام آرام کنارش راه می رفتم تا به ایستگاه رسیدیم. کمی منتظر ماندیم و
امین هم جلوی من روی پله های اتوبوس ایستاد و با دست به میله چسبید.
خیره شده بود. وضعیت بدی داشتم و قیافه امین حالمو بدتر میکرد. گاهی آدم معنای نگاه را می فهمد
، و هر وقت باهاش ​​ارتباط چشمی برقرار کردم متوجه شدم که نگاهش
نجس نیست.. در ضمن از روی عشق و علاقه نیست… پسر هجده نوزده ساله چیکار کنه؟
معنی عشق چیه؟… یه نگاه خاصی بود که معنیش رو نفهمیدم؟… گاهی حس میکردم میخواد
یه چیزی بگه ولی نمیگفت… چی میشد تو محمد نصر بودی؟…
رسیدیم به میدان اصلی که وحید گفت و راه افتادیم. او مرا به درمانگاه برد و
با تشکر فراوان و اینکه از کلاست عقب افتاده ای، دوباره می فرستم.

برای من بمان، برایم بخوان صفحه 37 در درمانگاه، بعد از معاینه، قرصی به من دادند و با پدرم تماس گرفتم که بیا و مرا ببر… به خانه رفتم و نزدیک اذان مغرب استراحت کردم
.
با صدای گوشی خونه از خواب پریدم.. مامانم گوشی رو برداشت و شروع کرد به حرف زدن. لبه
تخت نشستم. درد معده ام کاملاً خوب شد. به یاد مهربانی امین لبخندی بر لبانم نشست.
مامان وارد اتاق شد.
مامان: به چی میخندی؟ دیوونه شدی؟… بهتر شدی؟
-: آره خوبم..
گوشی رو برداشت سمت من
مامان-: بیا شیده…
گوشی رو برداشتم مامان رفت بیرون
-: سلام
شیده-: سلام زنده ای؟
شیدا-
: ای بابا تو دلمون صابون بود حلوا بخوریم…
شیدا-: امین محوید حواسش به آدم هست؟
شیده-:چی شده؟.. دیوونه چرا انقدر حواستون پرت شد… قرصاتو با خودت ببر…
شیده-: وای… تلفنت رو جواب نمیدادی، نگو مال تو بود. دست مادر… خدا به جوانان ما رحم کند،
بالاخره ساکت شدند و به من مهلت داد تا حرف بزنم، با خنده پرسیدم
: چرا حرف کثیفی زدی؟
از ته دل بخند
برای من بمون صفحه 38 شیده-: بابا میخواستم برات زیر امین بنویسم جواب نمیدی؟؟.. خدا رحم کرد ننوشتم … مامانت دید که ما
بدبخت شدیم…
خندیدیم مامانم اومد داخل
مامان-: بیا دوباره شروع کنیم. رو…
شیده-: دیوونه خب جلوی امین غش کردی ببین چیکار کرد…
-: اتفاقا جلوی امین غش کردم..
صدایم را پایین آوردم و برایشان توضیح دادم که چه اتفاقی افتاده است. کلی متعجب
شیده-: ببینم… وحید امین تا کی اومد؟
-: حدود سه چهار دقیقه…
دیدم امین از در ورودی ساختمانمون اومد داخل. صدامو کم کردم تا حد…
شیده-: وحید فضول… فوری رفت و گزارش داد…
شیدا-: چون باید بیام دانشگاه این امین رو از نزدیک ببینم…
خداحافظی کردیم. به شیدا و کمی صحبت کردیم و با شیدا قرار گذاشتیم
فردا ساعت نه در ایستگاه شهر دانشگاه باشیم و با هم میریم.
شب نشستم و با گوشیم عکس جدیدی از محمد نصر گرفتم. و زود خوابم برد
شیدا ساعت نه صبح در ایستگاه بود. رسیدم با هم احوالپرسی کردیم و
سوار اتوبوس شد کمی دیر رسیدیم و اول باید بریم سر کلاس.
بعد از کلاس می خواستیم از ساختمان خود بیرون برویم، اما
دیشب یادم آمد که عکس بگیرم. گوشیمو در آوردم و از محمد عکس گرفتم. خواستم گوشی رو بردارم سمت شیدا که
شیدا یه قیافه خیلی معمولی بهش زد و بعد با هم رفتیم سمت گوشی من و عکس های محمد
-: شیدا امین از جلو میاد.
ما جستجو کردیم. از جلوی در بیرون رفتیم. با صدای بلند و با ذوقی که از دیدن عکسش تو دلم بود به
شیدا گفتم
برای من بمانی، برای من بخوان صفحه 39-: وای من حتی نمی خوام این انسان رو ببینم…
شیدا خندید. چشمم به واحدی افتاد که با یکی از همکلاسی هایش روی سکوی کنار در نشسته بود. با تعجب به من نگاه کرد
. حواسم نبود
شیدا بالاخره سرش را بیرون آورد و با ذوق گفت
شیدا-: وای عتی چه پوست تیره ای داره….. هیکلش تو گلوم…
خندیدم. و از پله ها پایین رفتیم بستنی خریدیم و زیر سایه درختی در حیاط نشستیم.
-: آخه امین رو دیدی؟ شیدا-: آره از عکس
خیلی خوشگل ترن …
سرمو تکون دادم و گفتم
-: مبارکت باشه آقا… تنها من بودم که دم در نشسته بودم…
شیدا-: ها؟ آره دیدمش با تعجب داشت نگاهم می کرد…
-: آره.. همشون کاسه دارن…
هنوز بستنی ام تموم نشده بود که دیدم اندازه یک قابلمه است.
-: هی تو سر ما… هاها…
شیدا-: چی شده؟؟؟ ….
-: شیدا امین چی پوشیده بود؟؟
دهن شیدا باز بود. چشمان شیدا گشاد شد
: یه تی شرت قرمز… یا حسین… پس چرا وحید اینطوری بود؟
وای…
جلوی وحید سوت زدیم. الان داره به چی فکر میکنه؟
شیدا-: حالا کف امین رو میذاره…

… وای “شیدا” دلم میخواد بمیرم
من در مورد این مشکل عصبی بودم اما هیچ کاری نمی تونستیم بکنیم ما تصمیم گرفتیم ب
تصور کنید به خود و به ما اعتماد دارند؟ ما با آن‌ها نبودیم …
بعد از دانشگاه، من و او در ایستگاه همدیگر را ملاقات کردیم و از آنجا هر سه با هم به خانه رفتیم. عمو جان.
… اون شب میخواستن “با” و پدرم رو ببینن
هنوز لباس نپوشیده بودیم که مهمان آمد. آتنا از جا جست و در را باز کرد. بعضی از دوستان پدرم بودند
به دیدنش آمدند. بابا تازه از مکه برگشته بود.
هر سه از اتاق خارج شدیم و در را بستیم. نشستیم و گپ زدیم. دیدیم که حوصلمون سر رفته
اول بالا رفت و به سوراخ در نگاه کرد.
کیه؟
شیدا و من بلند شدیم و به طرف در دویدیم و نگاهی به داخل انداختیم.
… یکی از شاگردای پدرم – … اسمش “پپریس” – ه –
او موضوع مسخره کردن ما شد، خدا او را حفظ کند. گپ می‌زدیم و آنقدر خندیدیم که دیگر چیزی نمانده بود.
نداشت… من قرار بود یه جوری “پوریا” رو ببینم
روزها به سرعت می‌گذشت. همچنین، امتحان نهایی ترم دوم. ادامه بده روز آخر
ماه ژوئن بود. من امتحان اخرم رو گرفتم و جلسه رو ترک کردم ایستادم و منتظر زهرانی شدم
بعد از بیست دقیقه انتظار، از او خداحافظی کردم. داشتیم حرف می‌زدیم و خداحافظی می‌کردیم
بله، و چشمان من به دنبال آماتوری در موهاراد بودند. چون می‌دونستم دیگه هیچ وقت نمی بینمش دیگر تمام شد.
من دیگه محمد رو ندیدم آمتوی با یکی از دوستانش از پله‌های ساختمان پایین آمد و به طرف ما آمد.
. پردازش کننده وقتی داشت با دوستش حرف می‌زد چشمامون به هم افتاد از من دور شو
یک دقیقه هم به یکدیگر خیره نشدم. در دلم می‌گفتم
… خدا حافظ محمد نسار – شاید دیگه نبینمت. ممنون که تو زندگیم باشی و دو نفر رو ملاقات کنی –
محمد … تو منو خوشحال کردی … خدا رو شکر
از دیدم ناپدید شد.
منتظرم بمون، برای من صفحه ۴۱ را بخوان از زهرا جدا کردم و به طرف ایستگاه به راه افتادم. من آمپارو را دیدم که تنها از سالم برگشته است. معنیش اینه که
ناهار نرفت؟ چی؟
او نزدیک‌تر و نزدیک‌تر شد. سرش پایین بود. زیر لب گفت: همین الان از جلوی من رد شد.
سلام، آلی
و محمد نسار چقدر با احترام با من خداحافظی کرد
ماه رمضان رسید و به سرعت گذشت. اواسط ماه اوت و آخرین روز ماه رمضان بود. بازش کنم
مثل همیشه هر چهار تای ما توی خو نه‌ی مادربزرگ من خراب شده بودیم. حوالی ساعت ده شب بود و ماه بود
مثل همیشه حرف می‌زنند و می‌خندند. مخصوصا از وقتی که یه موضوع خنده داری هم داشتیم
من همین الان فهمیدم که پو رییا، همان پسری که قرار بود برای مخفیگاه به دیدنش بروم، مدت‌هاست که ازدواج کرده
ما آن قدر گم شدیم و خندیدیم که حد و مرزی وجود نداشت. نمی‌دانم چرا به همه دست می‌زنیم
یا ازدواج می کنه یا شانس میاره
. رفتم فکر کنم زمان چقدر زود میگذره مثل الکتریسیته و باد و حتی فکر هم نمی‌کردم که
. کتاب من داره خیلی جلب توجه میکنه برای اولین بار خوب بود و من داشتم می‌مردم. حتی برای …
به عنوان یه نوجوان موفق هم باه‌ام مصاحبه کردن حالا بیشتر می‌گفتم و می‌خندیدم. اما من هنوز محمد هستم
تو توی ذهن من بودی می‌خواستم تنه‌اش بزارم نمی‌دانم چرا این عشق اتفاق می‌افتد
خود را به من آویخت و قصد رفتن نداشت. حالا دوست دارم بفهمم این نفرت لعنتی همچنین یکی از اعضای
بدنم ثابت و اصلی است. همیشه تو گلوم
محمد روز به روز مشهورتر می‌شود و در اخبار و تلویزیون در سطح بالاتری قرار می‌گیرد. انگار یه خواننده دیگه هستی
در این کشور نیست که همه این قدر دریافت کنند. او هنوز یکی از بهترین سواران این مسیر است
تازگی دارد.
داشتم تو افکارم غرق می‌شدم وقتی موبایلم را جلوی صورتم دیدم به خودم آمدم.
… بیا اینو بگیر، خودش رو کشت … ببین چی میگه
عبارت “یه تماس بی‌پاسخ” روی صفحه موبایلم ظاهر شد آن را قطع کرده بودند
گفتم
نمیدونم کیه – … اون دیروز دوبار بهم زنگ زد –
برای من بمون و صفحه ۴۲ کشتی رو برام بخون – خب، جواب بده … شاید چیز مهمی باشه –
شانه‌هایم را با بی تفاوتی بالا انداختم
… اوه، نه، من دوست ندارم با این
ما خندیدیم. میگن به سقف اعتماد کنین به صفحه تلویزیون اشاره کرد
کی اونقدر احمق بود که … بفهمه
سرم را به طرف تلویزیون چرخاندم. طبق معمول، سی تی علی هوسینی در حال اجرای برنامه بود. بسیار خوب؛
. شب آخر رمضان بود و فردا هم دوز و کلک برنامه آن‌ها خیلی شلوغ بود.
می‌دانستم که جا ده شوخی می‌کند
مطمئنا … الان تو رو فرستاده تا پیدات کنه و تو رو ببرهسرزنشش کردم. به من نگاه کرد.
سنگ … نظرت راجع به امتوی …؟ چی؟
… چی باید بدونم – … الان –
تلفن من دوباره زنگ خورد. زو رد اولین آهنگ محمدرست خیلی هم خوشش می‌آید.
من داشتم این بار هم همان شماره بود
“واو،” سیروس
با حرص و ولع تلفن را روی گوشم گذاشتم.
بهم بگو
سلام خانم رادامسار؟ چی؟
او پسر جوانی بود. تعجب کردم
… سلام، منم – … بی‌خیال –
خانم رادامسار، من از دیروز خودم رو کشتم … پس چرا جواب نمی دی؟
برای من بمون، برای من صفحه ۴۳ بخون اوه واو … چقدر صادقانه
خب، چون … چون شاید من نمی‌خواستم جواب بدم … الان بهم بگو
آره، آره … چرا الان عصبی هستی؟ من قصد جسارت نداشتم … من … راستش مدیر برنامه
من محمد نسار هستم
بی اختیار از جام برخاستم. دستم را روی قلبم گذاشتم. امکان نداشت که من در جوانی بمیرم
شاید داره شوخی می‌کنه.
الو؟ خانم رامز؟ اونجایی؟
سعی کردم بر اعصابم مسلط شوم. ملاحان دستم را کشید و من به زمین افتادم. من فقط می‌توانستم …
که آهسته بگوید:
محمد نسار؟ چی؟ چی؟ چی؟ چی؟ چی؟ چی؟
گفتن این جمله مثل این میمونه که با “قایم کردن” تلفنم رو دزدیده باشم بذارش رو بلندگو چند ثانیه بعد
صدای آن پسر را شنیدم.
… بله، من “مورتزانزا الیتس” هستم – صادقانه بگم، مدت‌ها –
… دو هفته
سعی کردم از خودم دفاع کنم.
بله، لطفا چه کمکی از دستم برمیاد؟
محمد: بله من چند لحظه پیش کتابتون رو دریافت کردم و دیدم که یکی از ترانه‌های محمدسه
منظورم این است که من این کتاب را قبلا شنیده بودم و آن را به تو داده بودم تا محمد بتواند آن را بخواند و استراحت کند.
بهم گفت بهت زنگ بزنم و بگم که می خواد تو رو ببینه
عرق سردی روی پیشانی‌ام نشست. حالم خوب نبود. وای خدای من چقدر عذاب؟
این گناه چه قلب سرکشی به من دارد که باید خیلی رنج بکشد … من می‌خواهم او و همسرش را از نزدیک ببینم.
چه خواهد شد؟ من اکنون رنج می‌کشم و چندین و رست با شما فاصله دارم … آیا می‌خواهید شما را شکست دهم؟ اما …
متاسفم، من جرمی مرتکب نشدم … من عاشق شدم
برای من بمون، برای من صفحه ۴۴ بخون

ادامه ...
واتس اپ
تلگرام
فیسبوک

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برای پشتیبانی میتوانید از تلگرام ، ایمیل یا فرم تماس با ما در ارتباط باشید

فرم تماس با ما

[contact-form-7 id=”3211″ title=”فرم تماس”]

برای بازیابی رمز عبور از اینجا اقدام کنید.

در سایت عضو شوید

اگر عضو هستید از اینجا وارد شوید.